Вітаем на сайце "Манархія"!

За апошняе тысячагоддзе на беларускіх землях зьмянілася шмат розных дзяржаўных утварэньняў: нарманскія княствы, Вялікае Княства Літоўскае, Рэч Паспалітая, Расейская Імпэрыя... Гэта былі вельмі розныя дзяржавы, але адна рыса была ўласьцівая ім усім і да ХХ ст. заставалася нязьменнай: манархічны лад на базе традыцыйных каштоўнасьцяў.

Такім чынам, беларускі народ быў выгадаваны манархіяй у традыцыйным духу. Але ў ХХ ст. на нашых землях запанавалі сучасныя хваробы чалавецтва: бязбожжа, камунізм, нацыяналізм і г.д. І нават дагэтуль "прагрэсыўныя" дзеячы імкнуцца перакруціць гісторыю, зьнішчыць рэшткі шляхетнае традыцыі, ператварыць манархічную памяць народа на дзіцячыя казкі...

Сайт "Манархія" створаны дзеля асьветы і абуджэньня гістарычнае памяці беларусаў, дзеля распаўсюду ідэі адраджэньня манархіі. Не падлягае сумневу, што нават простае пашырэньне манархічных ідэяў дапаможа беларусу пачувацца годна і шляхетна ў сям'і эўрапейскіх народаў.

Новая Рэч Паспалітая

Ідэя адраджэньня Рэчы Паспалітай

Статья по-русски
Стаття українською
Artykuł w języku polskim
Latviešu
Lietuviškai

Як вядома, гісторыя ня мае ўмоўнага ладу. Таму замест разваг над мінулым, гляньма на сучаснасьць і будучыню.

Дзьве крывавыя сусьветныя вайны прынесьці нечаканыя наступствы і нават выгоды для былой Рэчы Паспалітай. Галоўнае дзіва - зьнясіленыя Расея і Нямеччына згубілі свой непасрэдны кантроль над краем.

Самой старой Рэчы Паспалітай таксама няма. На яе мейсцы ўзьніклі 5 нацыянальных краін: Беларусь, Латвія, Літва, Польшча і Ўкраіна. І калі мы складзем гэтыя кавалкі ў "Новую Рэч Паспалітую" (НРП), то са зьдзіўленьнем убачым, што яе тэрыторыя павялічылася амаль удвая - з 733 500 (1772 г.) да 1 253 696 кв.км. (зараз). Выглядае, як неверагодная геапалітычная перамога! Але нявыкарыстаная і таму безсэнсоўная.

Я ўпэўнены, што ідэя адраджэньня Рэчы Паспалітай яшчэ вынікне. Але хутчэй за ўсё гэта будзе запозна: ці-то Бэрлін пачне вяртаць Сілезію, ці-то Масква пачне разбураць Украіну альбо далучаць Беларусь...

Аднак уявім на хвіліну, што народы нашых краін зараз жа вырашылі аб'яднацца ў НРП.
»

Як можна быць літвінам? А.Дзермант

У “Пярсідскіх лістах” Мантэск’е, дзе аўтар ад імя прыдуманага персідскага вандроўніка рэзка крытыкуе тагачаныя парадкі ў Францыі, адзін з персанажаў са шчырым здзіўленнем пытаецца “Як можна быць персам?”. Французам XVIII ст. было цяжка ўявіць, як чалавек можа быць персам ды яшчэ крытыкаваць самую прагрэсіўную краіну Еўропы. Блізка тая ж занепакоенасць, а часам спалоханасць і недабразычлівасць адчуваецца у шэрагу нядаўніх рэфлексій, прысвечаных літоўскай плыні, што пакрысе афармляецца ў асадах беларускай інтэлектуальнай і публічнай сферы.

Збянтэжанасць перад рознымі варыянтамі літоўскіх праектаў выклікае найперш адзін прынцыповы момант: “для ідэолагаў і носьбітаў гэтых праектаў панятак “ліцьвін” даўно адасобіўся ад “беларускай прапіскі”, ператварыўшыся ў альтэрнатыўны беларускаму нацыянальны (з прэтэнзіямі на этнічны) праект"[1]. Далейшая засцярога грунтуецца на адчуванні небяспекі гэткай літоўскасці для Беларусі як канстанты, якая мусіла б мець агульнапрынятую нацыянальную метатэорыю, што навучыла б нас "ня толькі адрозьніваць інтанацыі смаку ў вашай шклянцы вады, але і — прыняць і урэшце палюбіць гэты букет, ня прагнучы адмаўляць ці абіраць у ім штосьці“[2]. Метафара кісла-салёна-салодкага кактэйлю пад рознымі найменнямі досыць папулярная ў сучасных пратаганістаў беларускай ідэі: “метатэорыя” (Аляксей Бацюкоў), “дыскурс Беларусі” (Валянцін Акудовіч). Але мы не будзем дэтальна абмяркоўваць гэтыя ідылічныя варыянты “грамадскай дамовы”, а паспрабуем акрэсліць ім альтэрнатыву ў варунках рэальнай “вайны ідэяў” ды засяродзім увагу на тым, каму і чым літоўшчына гэтак муляе вока.

»

Літоўскі леґітымізм. Datčanin.

Паняцьце

Літоўскі леґітымізм ёсьць радыкальным ультра-раялісцкім і традыцыяналістычным рухам Паўночнае Эўропы, які выступае за аднаўленьне манархіі, згодна тутэйшым арґанічным шматвяковым традыцыям, і рэстаўрацыю на вялікалітоўскім пасадзе адзіных законных наступнікаў і прамых сукцэсараў дынастыі Ґедымінавічаў-Яґайлавічаў – Габсбурґска-Лятарынґіскага Дому. Разам з тым літоўскі леґітымізм ёсьць яскрава антыглябалісцкім, антынацыяналістычным, антылібэральным, антысацыялістычным і антымадэрнісцкім па сваёй сутнасьці.

Прынцыпы й сымбалі

Тое, што мы разумеем пад літоўскім леґітымізмам магчыма растлумачыць з дапамогай трыадзінага дэвізу руху: Patriæ, Rex et Lex. Ніжэйзгаданыя прынцыпы ёсьць ідэальнымі катэгорыямі. Леґітымізм ня ёсьць ані палітычным, ані грамадзкім рухам у іх звыклым азначэньне. Няма ў леґітымістых памкненьня і да партыйнае арґанізацыі. Бо нас злучаюць вышэйшыя за простую палітычную каньектуры мэты й ідэалы. Наша барацьба – гэта бясконцы й цяжкі шлях да адраджэньня Старое Літвы. Наша мэта – замкнуць зьнявечанае, замардаванае кола літоўскае гісторыі, злучыўшы будучае й мінулае. Гэты шанец схаваны ў сакральнае крыві Ґедымінавічаў і іх спадкаемцаў Габсбурґаў: празь іх традыцыйную ініцыяцыю на літоўскае гаспадараньне мы выклічам таемныя сакральныя сілы, якія яны перахавалі для нас праз стагодзьдзі ў свае крыві: у ёй аблічча праўдзівае Крыві, покліч Вялікалітвы, памкненьне народаў Эўропы да аднаўленьня праўдзівае Імпэрыі, апошняга прытулку Волі й бастыёну Традыцыі.
»

На Беларусі амаль 2 млн. манархістаў

Незалежны Інстытут Сацыяльна-Эканамічных і Палітычных Дасьледваньняў (НІСЭПД) 15-25 чэрвеня 2006 г. правёў нацыянальнае апытаньне. Было апытана 1505 чал., памылка рэпрэзэнтатыўнасьці не перавышае 0.03. Сярод іншага было прапанавана наступнае пытаньне:

На Ваш погляд, добрымі або дрэннымі
зьяўляюцца наступныя спосабы кіраваньня?

 Варыянт адказу  Добра  Дрэнна

Цяжка адказаць/
 Няма адказу 

 Парлямэнцкая рэспубліка
59.5
 19.6  20.9
 Камуністычнае кіраваньне
24.4
 58.4  17.2
 Манархія  16.9  62.4  20.7
 Кіраваньне вайскоўцаў  10.5  73.7  15.8

Крыніца: НІСЭПД 

Камэнтар ад manarchija.org

Ужо на працягу некалькіх пакаленьняў дзяржавы, якія панавалі і пануюць на нашых землях, вядуць шалёную антыманархічную агітацыю. Але насуперак усім намаганьням "прагрэсістаў" і не зважаючы на адсутнасьць контрпрапаганды, манархічная плынь не сышла ў маргінэс

»

Эфэктыўная манархія. Р.Злотнікаў.

Яшчэ зусім нядаўна я сам пры слове "манархія" пагардліва крывіў вусны. Манархія здавалася мне ўсяго толькі перажыткам мінулага. Слава Богу, зжытым і адкінутым (хоць у гэтым пашанцавала…). А людзі, якія ў сучаснай Расеі сур'ёзна ставяцца да манархіі, здаваліся мне альбо ненармальнымі, альбо… блазнамі. Нешта накшталт пасталеўшых, але так і не паразумнеўшых дзетак.

Але аднойчы мне на вочы трапіўся даведнік з рэйтынгам ААН па якасьці й працягласьці жыцьця. Даведнік быў стары, пацёрты, але я выявіў, што сем краін зь першае дзясяткі кімсьці падрэсьленыя. Мяне зацікавіла пытаньне - а па якім крытэры? Празь некалькі дзён разважаньняў і супастаўленьняў я прыйшоў да высновы, што з аднаго боку, аб'ядноўваць гэтыя пазначаныя краіны, а зь іншага, адрозьніваць іх ад астатніх трох зь першае дзясяткі, можа толькі адзін парамэтар - усе яны былі манархіямі… Сем зь дзесяці! Вось гэта адсталасьць і гульня! Адразу я неяк і не паверыў. Я спрабаваў растлумачыць гэта выпадковасьцяй. Пазьней падумаў, што ўсе гэтыя краіны ў першую чаргу зьяўляюцца дэмакратыямі. І манархія тамака - усяго толькі традыцыя, якая ня мае ніякага практычнага значэньня. Няўжо можна лічыць Канаду манархічнай дзяржавай? Бо дзе яна, і дзе брытанская каралева?! Але пытаньне мяне “зачапіла”.

»