Мяне тут надоечы прызналі "лукашыстам" :). Падзел на ты "за" Лукашэнку альбо "супраць" даўно ўжо лічу нерэлевантным, але я не пра гэта. Хацеў сказаць колькі словаў пра сваё разуменне постаці валадара. Успрымаю яго (не канкрэтную асобу, а менавіта як постаць, гештальт) не як палітыка, а хутчэй праз прызму архаічных уяўленняў. На ім ляжыць адказнасць касмічнага маштабу, бо кіруе ён дзяржавай ды нацыяй, якія ўжо ў гэтым света нешта значаць ды могуць істотна на яго ўплываць. Таму звычайныя чалавечыя ацэны яго збольшага нікчэмныя. Валадар адказны перад багамі, перад сусветным парадкам. 

Асноўная функцыя валадара - дбаць пра магуту і дабрабыт кіраванай ім супольнасці, яе узрастанне, павялічэнне, набрынанне сілай, жыццёвай энэргіяй. Тыя, хто з гэтым добра даюць рады потым абвяшчаюцца святымі. Тых, хто не дае рады, - зрынаюць, забіваюць ды праклінаюць. Лёс валадара незайздросны: сёння ты на самым версе, а заўтра цябе вядуць на эшафот.

Таму я не "за", і не "супраць" АГЛ. Я за постаць валадара і тое, каб ён спраўна выконваў свае абавязкі. Калі выконвае - выдатна, калі не - фартуна адвернецца ад яго.

І яшчэ - дабрабыт і магута не дасягаюцца без ахвяраў.

З 10 еўрапейскіх фільмаў, знятых апошнім часам і выпадкова прагледжаных, у добрай палове з іх у якасці галоўных герояў фігуруюць прадстаўнікі сэксуальных меншасцяў.

Напэўна, сёння, каб цябе апазналі ў якасці сапраўднага еўрапейца, трэба быць гамасекам або цярпліва да іх ставіцца.

Пытанне толькі ў тым, а ці трэба агулам, каб цябе апазнавалі ў якасці еўрапейца, мо тады ўжо лепей быць барбарам?

Беларусы ў адным кластэры з эстонцамі, затым ідуць фіны і шведы. 

Карта адюсль: А. Ф. Назарова. ПРОБЛЕМА РОДСТВА ФИННО-УГОРСКИХ, СЛАВЯНСКИХ И ГЕРМАНСКИХ ПОПУЛЯЦИЙ ПО ДАННЫМ АНТРОПОГЕНЕТИКИ // Доклады Академии Наук - том 426, № 4, Июнь 2009, С. 563-567

Свежы і правакацыйны погляд на праблему суіснавання краманьёнцаў і неандэртальцаў.

Пропорция неандертальских генов у среднестатистического современника оценивается в пределах всего нескольких процентов. Но если вспомнить постулаты генетики о возможностях рекомбинации и дрейфа генов, логично предположить, что у одних особей Homo sapiens эти проценты могут быть растеряны, стремиться к нулю, а могут и наоборот – накапливаться и, не исключено, даже зашкаливать. Не говоря уже о том, что генотип может оказаться рецессивным, подавленным и вообще не проявляться в фенотипе. Или наоборот, иметь запредельные проявления.

Склонный к вербально-логически согласованной, алгоритмизируемой деятельности, кроманьонец создал первые поселения и начал осваивать пространства социального взаимодействия, множившиеся и усложняющиеся по ходу дела – отчуждаясь постепенно от географического ландшафта и от природы в целом. Иррациональный индивидуалист неандерталец оставался плоть от плоти этого ландшафта, его подвижной, но органичной частью. И прорастал при этом в пространства мистериальных сил.

Два конкурирующих вида имели каждый свои, весьма различные преимущества и слабости. Преимущество кроманьонца, как коллективиста – удивляться нечему – оказалось решающим... Однако незадолго до полного и окончательного решения неандертальского вопроса виды успели гибридизироваться. И сквозь глобальную историческую канву, как потайные чернила, по-прежнему проступали мистические способности отдельных людей, – предоставляя им жизненные преимущества в социуме (но с ними заодно и повышенную опасность для жизни), а при благоприятных условиях институциализируясь, обрастая мистериальными практиками и ритуалами. Так, в форме уже внутривидовой конкуренции, продолжается по сей день эта грандиозная драматургия, великая вечная война (вот она, искомая линия внутреннего фронта!) Логики и Интуиции, Науки и Магии, Речи и Молчания, Коллективизма и Индивидуализма.

И если на бинарном поле Коллективизм/Индивидуализм в конце концов с разгромным счётом побеждает Коллективизм, то с раскладами в некоторых других оппозициях не всё так однозначно.

У якасці міфалагічнага працягу гэтых развагаў можна згадаць і блізнячы міф ды пару Святар/Цар.

Досыць багатая калекцыя кніг у электронным выглядзе для калегаў.

на пляцоўцы перад галоўным корпусам Нацыянальнай Акадэміі навук здымаецца расійскае кіно. І дзеля здымак над уваходам у будынак замянілі надпіс. Цяпер гэта «Московский городской суд». На сценах будынку, які ёсць нават на беларускіх грошах — шыльды «Московский городской суд» з гербам РФ, а над імі — расійскія трыкалоры 

Немцы заплацілі б больш.

Калі казаць шчыра, то гэта тыповы прыклад ніцшэвага ressentiment. Зайздрасць да больш паспяховага суперніка і прага помсты. Часам яна набывае зусім ўжо гідкія формы накшталт польскага плачу пра Катынь або індустрыі Халакосту. Як толькі прымерваеш на сябе лахманы ахвяры ды нягеглага карузліка, які мроіць усадзіць састарэламу волату нож у спіну, гэта значыць ressentiment апанаваў табою.

Можна да бясконцасці падлічваць колькасць ахвяраў за ўсе войны, якія мы перажылі ды пасыпаць галаву попелам. Можна пужаць дзяцей Іванам Жахлівым і "элегантна" забывацца на Варфаламееўскую ноч, сялянския войны ды Кромвеля. Толькі праўда ў тым, што і нашыя продкі былі гэткімі ж. Наўрадці Альгерд і Вітаўт, хадзіўшы паходамі на ўсход, раздавалі тамтэйшаму насельніцтву кветкі. Яны таксама былі жорсткімі і бязлітаснымі, калі трэба. Нездарма, Міхалон Літвін узгадваючы валадарную постаць Вітаўта, кажа пра тое, што сучасныя яму маскавіты пераймалі менавіта яго палітыку. 

Агулам, трэба глядзець з іншай перспектывы. ВКЛ акурат і было той алхімічнай лабараторыяй, дзе з элементаў розных ідэй узніклі і трансляваліся канцэпты, якія потым былі развітыя і ўвасобленыя на ўсходзе. Translatio imperii, пераемнасць ад Рыму, пераемнасць ад Кіева і апрычоная праваслаўная мітраполія, нават "еўразійства" як пэўны парадак, які ўлучаў істотны цюркскі складнік (татары, караімы) - усё гэта ўпершыню з'явілася ў Літве ды ў тых ці іншых формах траслявалася ў Масковію.

Чаму там гэта развілася, набыло гэткія (часам пачварныя) формы, а ў нас не? Па-першае, самі вінаватыя, бо не хапіла ў пэўны момант волі, імкнення, мэтаскіраванасці. Магчыма і пыха была залішняй. Па-другое, маскавіты падбіралі і дагэтуль падбіраюць ўсё, што кепска ляжыць. Мы не давялі да лагічнай завершанасці пэўныя рэчы, давялі яны. Зрэшты, гэта нармальная практыка. Франкі таксама падабралі ідэю Рыма з руінаў, а потым з гэтага паўстала сучасная Еўропа. Так што не ненавідзіць трэба, а вучыцца. Might is Right.

А што сёння? Сёння на чале гаспадарства мы маем палітыка, якога нярэдка параўноўваюць з Вітаўтам. Па той бок дабра і зла, зазначу, што ў яго сапраўды прыроджаны палітычны інстынкт дый  вірыльная воля ў наяўнасці. Месіянскія ідэі яму таксама не чужыя. Але бракуе суладнай прапорцыі якасцяў ільва ды ліса, як сказаў бы Макіявелі. Хай змагары вольна ходзяць са сцягамі, навошта гнабіць і ганіць мову? Калі правільна да гэтага паставіцца, яно яшчэ адным апірышчам стане. Ну а наш імперытыў гэткі - вырвацца з тутэйшай "сансары": валадар-анархія (аўтакратыя-дэмакратыя), даціснуць да канца, забяспечыць пераемнасць, мацаваць дзяржаўнасць якой бы яна ні была сёння з разлікам на заўтра ды мець высокія мэты.

Originally posted by kryviec at Круглы стол «Беларусь: сцэнараванне супольнай будучыні»

Наяўныя ў беларускім грамадстве погляды на тое, якой мае быць будучыня Беларусі, знаходзяцца ў жорсткім процістаянні. За самасвядомасць беларусаў ідзе змаганне, і гэтаму працэсу спадарожнічае канфлікт ідэй ды ўяўленняў, які пераходзіць у сацыяльныя разломы, бо канкуруючыя ідэалагемы непазбежна выносяцца ў палітычную плашчыню і выкарыстоўваюцца ў якасці прыладаў палітычнага змагання.

Можна канстатаваць наяўнасць наступных поглядаў на беларускую ідэнтычнасць, з якіх вынікаюць адпаведныя палітычныя ўстаноўкі:

Дзяржаўны. Слаба аформлены, пераважна ўяўляе сабой ідэалагічную інэрцыю савецкага перыяду з устаноўкай на нацыянальны суверэнітэт. Палітычны імператыў – захаванне статус кво, які склаўся ў сярэдзіне 90-х гадоў.
Ліберальна-дэмакратычны. Беларусь – частка [дэмакратычнай, цывілізаванай] Еўропы, змушаная процістаяць ціску [дэспатычнай, імперскай] Расіі. Палітычны імператыў – безумоўная інтэграцыя ў Еўрасаюз.
Нацыяналістычны. Беларусь – самастойная этнапалітычная супольнасць са складанай гісторыяй, змушаная процістаяць як расійскім, гэтак і польскім геапалітычным памкненням. Палітычны імператыў – аўтаркічная нацыянальная дзяржава.
Літвінскі. Адрозненне ад нацыяналістычнага – больш актыўныя гістарычныя рэмінісцэнцыі з ухілам у перыяд ВКЛ. Палітычны імператыў – прэтэнзіі на ўзнаўленне ВКЛ у тым ці іншым выглядзе. Варыяцыі ад ліберальных да манархічных, у процістаянні з Літвой і Польшчай, альбо з саюзе з імі.
Заходнерусізм. Беларусь – частка Расіі, якая праз гістарычную недарэчнасць атрымала палітычны суверэнітэт. Беларусы – заходняя частка «трыадзінага рускага народу». Палітычны імператыў – уваходжанне ў Расійскую Федэрацыю.

Група праекту «Цытадэль» мяркуе, што абвостранае палітычнае дыскутаванне па гэтым пытанні варта перанесці ў канструктыўнае рэчышча. Мы ўсведамляем, што ніякай згоды паміж апанентамі па гістарычным пытанням не можа быць дасягнута, а таксама, што палітычныя пазіцыі знаходзяцца ва ўзаемавыключных адноснах. Аднак, у гэтым выпадку мы сыходзім з прэзумпцыі дабраякаснага намеру, то бок з уяўлення, што кожны з апанентаў унутрана скіраваны не на атрыманне палітычных дывідэнтаў любым коштам, а на выпрацоўку хаця б у суб’ектыўным сэнсе пазітыўнага для беларусаў і Беларусі праекту. Таму, прапануем адасобіцца ад абмеркавання гістарычных разыходжанняў і зрабіць спробу канструктыўнага спалучэння пазіцый праз зварот іх у будучыню. Гаворка не ідзе пра выбар найлепшай стратэгіі на шкоду астатнім, але аб якасным развіцці некалькіх паралельных варыянтаў, з крос-ацэнамі эфектыўнасці кожнага пры тым ці іншым разгортванні геапалітычнай сітуацыі.

Для гэтага мы арганізуем круглы стол «Беларусь: сцэнараванне супольнай будучыні», які пройдзе 24 траўня 2012 году, прысвечаны наступнаму пытанню: сцэнараванне будучыні Беларусі ў кантэксце глабальных і сацыяльных працэсаў, якія разгортваюцца апошнім часам.

Адрас для сувязі: cytadel@cytadel.org

Originally posted by kryviec at Круглы стол «Беларусь: сцэнараванне супольнай будучыні»

Наяўныя ў беларускім грамадстве погляды на тое, якой мае быць будучыня Беларусі, знаходзяцца ў жорсткім процістаянні. За самасвядомасць беларусаў ідзе змаганне, і гэтаму працэсу спадарожнічае канфлікт ідэй ды ўяўленняў, які пераходзіць у сацыяльныя разломы, бо канкуруючыя ідэалагемы непазбежна выносяцца ў палітычную плашчыню і выкарыстоўваюцца ў якасці прыладаў палітычнага змагання.

Можна канстатаваць наяўнасць наступных поглядаў на беларускую ідэнтычнасць, з якіх вынікаюць адпаведныя палітычныя ўстаноўкі:

Дзяржаўны. Слаба аформлены, пераважна ўяўляе сабой ідэалагічную інэрцыю савецкага перыяду з устаноўкай на нацыянальны суверэнітэт. Палітычны імператыў – захаванне статус кво, які склаўся ў сярэдзіне 90-х гадоў.
Ліберальна-дэмакратычны. Беларусь – частка [дэмакратычнай, цывілізаванай] Еўропы, змушаная процістаяць ціску [дэспатычнай, імперскай] Расіі. Палітычны імператыў – безумоўная інтэграцыя ў Еўрасаюз.
Нацыяналістычны. Беларусь – самастойная этнапалітычная супольнасць са складанай гісторыяй, змушаная процістаяць як расійскім, гэтак і польскім геапалітычным памкненням. Палітычны імператыў – аўтаркічная нацыянальная дзяржава.
Літвінскі. Адрозненне ад нацыяналістычнага – больш актыўныя гістарычныя рэмінісцэнцыі з ухілам у перыяд ВКЛ. Палітычны імператыў – прэтэнзіі на ўзнаўленне ВКЛ у тым ці іншым выглядзе. Варыяцыі ад ліберальных да манархічных, у процістаянні з Літвой і Польшчай, альбо з саюзе з імі.
Заходнерусізм. Беларусь – частка Расіі, якая праз гістарычную недарэчнасць атрымала палітычны суверэнітэт. Беларусы – заходняя частка «трыадзінага рускага народу». Палітычны імператыў – уваходжанне ў Расійскую Федэрацыю.

Група праекту «Цытадэль» мяркуе, што абвостранае палітычнае дыскутаванне па гэтым пытанні варта перанесці ў канструктыўнае рэчышча. Мы ўсведамляем, што ніякай згоды паміж апанентамі па гістарычным пытанням не можа быць дасягнута, а таксама, што палітычныя пазіцыі знаходзяцца ва ўзаемавыключных адноснах. Аднак, у гэтым выпадку мы сыходзім з прэзумпцыі дабраякаснага намеру, то бок з уяўлення, што кожны з апанентаў унутрана скіраваны не на атрыманне палітычных дывідэнтаў любым коштам, а на выпрацоўку хаця б у суб’ектыўным сэнсе пазітыўнага для беларусаў і Беларусі праекту. Таму, прапануем адасобіцца ад абмеркавання гістарычных разыходжанняў і зрабіць спробу канструктыўнага спалучэння пазіцый праз зварот іх у будучыню. Гаворка не ідзе пра выбар найлепшай стратэгіі на шкоду астатнім, але аб якасным развіцці некалькіх паралельных варыянтаў, з крос-ацэнамі эфектыўнасці кожнага пры тым ці іншым разгортванні геапалітычнай сітуацыі.

Для гэтага мы арганізуем круглы стол «Беларусь: сцэнараванне супольнай будучыні», які пройдзе 24 траўня 2012 году, прысвечаны наступнаму пытанню: сцэнараванне будучыні Беларусі ў кантэксце глабальных і сацыяльных працэсаў, якія разгортваюцца апошнім часам.

Адрас для сувязі: cytadel@cytadel.org

Наяўныя ў беларускім грамадстве погляды на тое, якой мае быць будучыня Беларусі, знаходзяцца ў жорсткім процістаянні. За самасвядомасць беларусаў ідзе змаганне, і гэтаму працэсу спадарожнічае канфлікт ідэй ды ўяўленняў, які пераходзіць у сацыяльныя разломы, бо канкуруючыя ідэалагемы непазбежна выносяцца ў палітычную плашчыню і выкарыстоўваюцца ў якасці прыладаў палітычнага змагання.

Можна канстатаваць наяўнасць наступных поглядаў на беларускую ідэнтычнасць, з якіх вынікаюць адпаведныя палітычныя ўстаноўкі:

Дзяржаўны. Слаба аформлены, пераважна ўяўляе сабой ідэалагічную інэрцыю савецкага перыяду з устаноўкай на нацыянальны суверэнітэт. Палітычны імператыў – захаванне статус кво, які склаўся ў сярэдзіне 90-х гадоў.
Ліберальна-дэмакратычны. Беларусь – частка [дэмакратычнай, цывілізаванай] Еўропы, змушаная процістаяць ціску [дэспатычнай, імперскай] Расіі. Палітычны імператыў – безумоўная інтэграцыя ў Еўрасаюз.
Нацыяналістычны. Беларусь – самастойная этнапалітычная супольнасць са складанай гісторыяй, змушаная процістаяць як расійскім, гэтак і польскім геапалітычным памкненням. Палітычны імператыў – аўтаркічная нацыянальная дзяржава.
Літвінскі. Адрозненне ад нацыяналістычнага – больш актыўныя гістарычныя рэмінісцэнцыі з ухілам у перыяд ВКЛ. Палітычны імператыў – прэтэнзіі на ўзнаўленне ВКЛ у тым ці іншым выглядзе. Варыяцыі ад ліберальных да манархічных, у процістаянні з Літвой і Польшчай, альбо з саюзе з імі.
Заходнерусізм. Беларусь – частка Расіі, якая праз гістарычную недарэчнасць атрымала палітычны суверэнітэт. Беларусы – заходняя частка «трыадзінага рускага народу». Палітычны імператыў – уваходжанне ў Расійскую Федэрацыю.

Група праекту «Цытадэль» мяркуе, што абвостранае палітычнае дыскутаванне па гэтым пытанні варта перанесці ў канструктыўнае рэчышча. Мы ўсведамляем, што ніякай згоды паміж апанентамі па гістарычным пытанням не можа быць дасягнута, а таксама, што палітычныя пазіцыі знаходзяцца ва ўзаемавыключных адноснах. Аднак, у гэтым выпадку мы сыходзім з прэзумпцыі дабраякаснага намеру, то бок з уяўлення, што кожны з апанентаў унутрана скіраваны не на атрыманне палітычных дывідэнтаў любым коштам, а на выпрацоўку хаця б у суб’ектыўным сэнсе пазітыўнага для беларусаў і Беларусі праекту. Таму, прапануем адасобіцца ад абмеркавання гістарычных разыходжанняў і зрабіць спробу канструктыўнага спалучэння пазіцый праз зварот іх у будучыню. Гаворка не ідзе пра выбар найлепшай стратэгіі на шкоду астатнім, але аб якасным развіцці некалькіх паралельных варыянтаў, з крос-ацэнамі эфектыўнасці кожнага пры тым ці іншым разгортванні геапалітычнай сітуацыі.

Для гэтага мы арганізуем круглы стол «Беларусь: сцэнараванне супольнай будучыні», які пройдзе 24 траўня 2012 году, прысвечаны наступнаму пытанню: сцэнараванне будучыні Беларусі ў кантэксце глабальных і сацыяльных працэсаў, якія разгортваюцца апошнім часам.

Адрас для сувязі: cytadel@cytadel.org

Чым больш забараняюць, тым больш хочацца. Савецкі Саюз развалілі прыбалты і металісты :)

Ничего общего с творчеством это не имеет. Это надругательство над христианскими ценностями, они проповедуют идеи смерти, третьего рейха. Творчество носит абсолютно деструктивный характер. Это сатанисты, в любом цивилизованном обществе это должно быть запрещено. То, что они делают, переходит всякие границы

У лесе бывае заберашся ў гэткі гушчар, што прыходзіцца ажно прадзірацца, галлё і лісце чапляецца за адзежу, лезе ў твар ды ў вочы. Але ўсё адно настойліва ідзеш далей, бо мусіш выйсці да сцежкі або паляны.

Гэтак і з ідэямі. Назад ісці нельга, трэба ісці наперад, не зважаючы на ўсё, што чапляецца ды замінае. 

Originally posted by edward_trad at Всеукраїнська монархічна конференція5 травня 2012 року відбулась довгоочікувана знакова подія : «Перша Всеукраїнська монархічна конференція«. В заході прийняли участь громадські і політичні діячі, науковці, діячі мистецтва та консервативно налаштована молодь. Без перебільшення можна стверджувати, що було представлено весь спектр сучасного українського суспільства.



На початку зі словами привітання виступив координатор Українського традиціоналістичного клубу, письменник, політолог Андрій Волошин ( на фото п`ятий справа ), що головував на конференції. Після короткої але змістовної промови він надав слово гістю з Франції пану Франку Абеду.



Франк Абед (на фото третій зправа) відомий дослідник та пропагандист французької монархії. Крім того він активний громадський діяч і ідеолог сучасного роялізму. «Роялізм проти мондіалізму« : так була сформульована тема його доповіді. В ній він розкрив основні закулісні сили, що стоять за глобалізаційними процесами, розповів про катастрофічні наслідки республіканського панування для Франції та Європи. На думку мсьє Абеда лише реставрація традиційної монархічної форми правління здатна кинути повноцінний виклик руйнівним процесам.



Джон Хауелз (на фото третій зправа), дослідник та громадський діяч з Уельсу, Великобрітанія. «Засади ідеології« : такою була тема його доповіді. Він висунув тези присвячені важливості збереження національної ідентичності народів Європи та попередив про негативні наслідки екстремістського іміджу для представників правого табору.



Доктор історичних наук, старший науковий співробітник Інституту політичних та етнонаціональний досліджень ім. Л. Кураса Національної академії наук України, Павло Гай-Нижник зачитав доповідь : «Позиції та завдання сучасного українського консерватизму«. Він підкреслив глибинний зв’язок монархізму та консерватизму і закликав представників правиці до єднання і активності .





Доктор історичних наук, ідеолог «Соціал-Національної Асамблеї« та ГО «Патріот України« Олег Однороженко проголосив промову присвячену позитивному досвіду традиційних монархічних держав в справі формування національної еліти та перспективам формування еліти в майбутній націократичній Україні. Під час доповідей на питання пан Однороженко підкреслив монархічний характер першого гетьманату (Гетьманщини), який всупереч республікансько–демократичним інсинуаціям був типовою елекційною монархією.

Потім було зроблено коротку перерву після якої роботу конференції було продовжено.


Руслан Коцюбинський (на фото зліва), лідер громадської кампанії «Марш патріотів«, що прибув на конференцію з Житомира, виступив з вітальною промовою від соратників з Житомирщини. Він підкреслив важливість монархічного та традиціоналістичного досвіду в справі виховання майбутніх поколінь українців.



Наступною була доповідь Едуарда Юрченко, тобто моя. В ній я коротко сформулював основні шляхи встановлення монархії в Україні . Коротко представлену в ній програму відродження традиційного ладу можна сформулювати як «5 років на реанімацію -25 років на реставрацію». Найближчим часом зявиться відповідна стаття.



Гість з Росії, кандидат історичних наук, викладач Воронезського університету, голова дискусійного клубу «Future Today« Володимир Кірєєв (на фото зправа) проголосив доповідь присвячену зв’язку ідеї «соборності« з монархією та її значенням для традиційного суспільства в його православній версії.



Кандидат політичних наук, експерт аналітичної групи «Рубікон« Петро Вознюк окреслив перспективи української монархії в геополітичній сфері. На його думку повернення династичного принципу в європейську геополітику відкриває нові перспективи для України, зокрема завдячуючи такому механізму як особиста унія.



Олена Семеняка, один з провідних активістів УТК, присвятила свою доповідь взаємозв’язку монархізму та консервативної революції. Незважаючи на молодий вік пані Олена, аспірант Національного університету «Києво-Могилянська академія« є одним з найперспективніших авторів традиціоналістського спрямування в сучасній Україні та, мабуть, єдиним спеціалістом з проблематики консервативною революції в академічній науці .



Правозахисник, громадський діяч та дослідник традиціоналістської філософії Ігор Гаркавенко (на фото посередині) проголосив промову в якій проаналізував онтологічні та екзистинційні коріння монархії. Він продемонстрував високий рівень володіння метафізичною проблематикою в контексті Сакральної Традиції.



Дослідниця правової проблематики Анастасія Жилкова доповіла на тему: «Перспективи встановлення монархічної форми правління в Україні: історичний та правовий аспект». В свооїй змістовній доповіді вонва подивилась на монархічну ідею під несподіваним кутом сучасного правознавства.



Дмитро Баришев (на фото злів ), молодий дослідник та активіст ГО «Ніхто крім нас« (що об’єднує ветеранів силових структур та співчуваючу їм молодь) виступив з ґрунтовною промовою в якій зосередився на шляхах монархічної реставрації в сучасну добу. Цікаво, що Дмитро вдало поєднав в своїй доповіді метафізичну та практичну проблематику.



Марія Хілевич (на фото зправа), представник керівництва Всенародного фронту порятунку України, керівник Програми «Освіта для дорослих» Всеукраїнського громадського об’єднання “Всеукраїнське об”єднання ветеранів”, виступила з промовою в якій високо оцінила перспективи монархічної форми правління і зокрема зупинилась на питаннях економічної безпеки держави та нації.



Наприкінці офіційної частини з завершальним словом виступили Андрій Волошин та Едуард Юрченко. Ми підкреслили важливість того, що віднині можна впевнено констатувати, що монархічна ідея повернулась в правий український дискурс і наступним кроком повинно бути її всебічне поширення та інтеграція патріотичного середовища навколо природних консервативно-патріотичних правих ідей. Окремо було висловлено подяку українському кінорежисеру, голові продюсер-центру «Культура« пану Юрію Омельчуку, за прямої та активної підтримки якого відбувся захід.
Потім учасники конференції перейшли до банкетної зали де було розпочато неофіційну частину.



Спілкування російських та українських науковців консервативного спрямування в дружній обстановці. (зліва Петро Вознюк та Павло Гай-Нижник, зправа Володимир Кірєєв )



Олена Семеняка та Ксенія Переяслова (активістка традиціоналістичного руху, що прибула на конференцію з Хмельницького )



Проголошується черговий тост



Спілкування різних поколінь консервативно-патріотичного табору



історик Валентин Гайдай



Дослідниця економічних концепцій консервативного та націоналістичного спрямування Ірина Черниш



Олена Семеняка , один з провідних активістів УТК.



(зліва направо )Історик Антон Бондаренко , співзасновник УТК ; Ірина Черниш; активіст УТК Сергій Поліщук.



Вечірка відбувається в потрібному форматі…..

З крытэрамі "еўрапейскасці" нешта яўна не так. Для французаў Азія пачынаецца на ўсход ад Рэйну, для палякаў - на ўсход ад Бугу, для беларусаў-заходнікаў - на усход ад мяжы РБ. Крытэры "еўрапейскасці" розныя, але збольшага гэта пыха быць "сапраўдным еўрапейцам" у адрозненне ад усходняга суседа, заражанага "азіяччынай".

У такім выпадку Афрыка, мабыць, пачынаецца на захад ад Рэйну, асабліва калі ўлічыць вельмі прыкметныя арабска-берберскія ўплывы ў Партугаліі, Гішпаніі і нават Францыі. 

Проект «Цитадель» открывает направление деятельности «Управление гражданскими рисками».

Вводная: анализ текущей ситуацией в Беларуси и вокруг неё ясно указывает на наличие прямых или косвенных угроз как для устойчивости государства, так и для непосредственной безопасности граждан. Несложно идентифицировать прямые риски для выживания человека, семьи, группы, исходящие из социально-политической и техногенной ситуации. Есть также большие сомнения в способности государства эффективно управлять всем спектром вероятных проблем, в эффективности технической и организационной инфраструктуры страны перед лицом вероятных опасностей. Предпринимаемые властью действия для подготовки населения к чрезвычайным ситуациям следует признать недостаточными.

Реакция проекта «Цитадель» на данную ситуация состоит в организации мобилизационной работы на гражданском уровне для повышения устойчивости группового выживания в среде современного белорусского города и ближайшей местности.

Першы семінар - Безопасность на воде.

Иерусалимское, монотеистическое послание говорит, что есть единый Бог, и мы не должны иметь других, кроме него. Рим транслировал совсем другую установку. Когда его легионы занимали новую территорию, они, во-первых, давали всем без исключения местным жителям римское гражданство, равные права и возможности, а старейшину принимали в сенат. И во-вторых, в Пантеоне ставили скульптуру нового бога, почитаемого на присоединенной территории. Есть два подхода к жизни с разнородностью — можно так, а можно и так. Перспектива монотеистического подхода к будущему меня тревожит. Единое планетарное государство было бы самым великим несчастьем для человечества, потому что не было бы, куда сбежать. Вообразите: единое государство на всей планете! Нет спасения! Так что политеистическая развязка более приятна для меня.

Баўман - адзін з прыкладаў пазітыўнай асіміляцыі гэбрайскага элементу ў Еўропе. У ягоным канкрэтным выпадку Рым перамагае Ерушалайм.

Исходя из этого, Беларусь выдвигает идею интеграции интеграций. Ее цель - создание общего экономического пространства от Лиссабона до Владивостока.

Мне кажется, что у центральноевропейских государств своя миссия. Литва, Латвия, Беларусь, Украина, Словакия, Чехия должны объединять традиционные Запад и Восток. В этом состоит их новое историческое призвание и особая роль.
--------

Геополитическая миссия Беларуси представляется нам в формировании и развитии на основе нашей традиции и исторического опыта интегральной позиции, синтезирующей, преобразующей, а не противопоставляющей цивилизационные элементы Запада и Востока, которая позволила бы нашей стране стать одной из точек сборки и опор северного континентального пространства.

Originally posted by reznichenko_d at Дорогие ветераны!

Вы чужие на нашем празднике. Ваша роль - быть реквизитом, раз в год сидеть на почетных местах, принимать цветы, открытки и подарки от политиков, позировать для фото. У вас нет голоса в наших спорах на тему второй мировой войны. Но это не потому, что мы не ценим вашего героизма; мы, откровенно говоря, вообще ничьего героизма особо не ценим, можете спросить у ветеранов остальных воен двадцатого века. Дело в другом.

Когда мы рвем на груди тельняшки и орем "спасибодедузапобеду", или когда кричим про "советских рабов, которых гнали заградотряды", или когда равняем Гитлера и Сталина, или когда рисуем Сталина и Гитлера на иконах, или когда лепим георгиевские ленточки на автомобильные антенны, лацканы, сумки, ремни, заплетаем в волосы и шнуруем ими кроссовки, когда демонстративно выбрасываем эти ленточки в мусор, когда срываем со зданий красные флаги, когда обзываем друг друга "нацистами" и "красными оккупантами", когда пишем про массовые изнасилования немецких девочек - мы, дорогие ветераны, ни в коем случае не хотим вас обидеть или задеть. По большому счету, нам вообще все равно, что вы об этом думаете, и думаете ли вообще.

Лично я, например, ношу на рукаве своей куртки символ дивизии СС "Галичина". Значит ли это, что я поддерживаю нападение немецкой армии на СССР, ее политику на оккупированных землях и нацистскую идеологию? Нет. Хочу ли я обидеть память своего деда, который вернулся с войны контуженным? Нет. А зачем я тогда нацепил эту нашивку?

Понимаете, дорогие ветераны, 67 лет назад вы, вместе со своими союзниками, а также коллегами с противоположной стороны фронта, перекроили Европу. А мы, ваши внуки-правнуки, в перекроенной вами Европе живем. Однако ничто не стоит на месте, построенный вами мир разрушается - коррозия времени, это нормально. Меняются поколения, меняется политическая обстановка, меняется расклад сил, panta rhei. Но не меняются установки, которые вы когда-то прописали в мирных договорах и решениях трибуналов. Вернее, не вы, а ваши давно мертвые командиры.

И если мы сейчас пытаемся переосмыслить наш сегодняшний мир, то обречены снова и снова возвращаться к моменту его создания - к маю 1945 года. Именно к маю 45-го, когда пал Берлин. Большинство из нас ведь даже не знают, что война, фактически, закончилась 2 сентября капитуляцией Японии. Ну, где та Япония, а где мы?

Те, кто хотел бы вернуть Европу образца 50-х, носят сейчас "георгиевские ленточки", и цепляют на свои мерседесы наклейки "трофейный". У этих людей есть четкий список идейных установок, следовать которым - дело принципа, если не веры. Они знают, что были "наши" - хорошие, у наших были союзники. Были "немцы" - плохие, у немцев были прислужники. Мир был прост, суров, "наши" были в нем самыми сильными, и наши победили.

Однако со временем в Европе появилась куча стран, существование которых не предполагалось Ялтинской конференцией. Каждая из них имеет собственную проекцию во вторую мировую войну, и эта проекция далеко не всегда совпадает со установками Нюрнберга. Пришли новые режимы, у которых с победителями WW2 свои отношения. Победители же утратили монополию на историческую правду, стали уязвимы для неприятных фактов. Переосмысление истории, а значит, и вашей роли, дорогие ветераны, неизбежно.



Пожалуйста, не обращайте внимания на всю эту суету, спокойно доживайте свой век. Это наши тёрки, наши конфликты, это мы между собой спорим о настоящем и будущем. Даже вот этот пост - я ведь прекрасно знаю, что никто из вас, дорогие ветераны, блогов не читает. С праздником.

Сябра-вужака падкінуў мне музычнай ежы. Тэўтонскае жалеззе. Сілкуюся :)