Вітаем на сайце Манархія!
За апошняе тысячагоддзе на беларускіх землях зьмянілася шмат розных дзяржаўных утварэньняў: нарманскія княствы, Вялікае Княства Літоўскае, Рэч Паспалітая, Расейская Імпэрыя... Гэта былі вельмі розныя дзяржавы, але адна рыса была ўласьцівая ім усім і да ХХ ст. заставалася нязьменнай: манархічны лад на базе традыцыйных каштоўнасьцяў.
Такім чынам, беларускі народ быў выгадаваны манархіяй у традыцыйным духу. Але ў ХХ ст. на нашых землях запанавалі сучасныя хваробы чалавецтва: бязбожжа, камунізм, нацыяналізм і г.д. І нават дагэтуль "прагрэсыўныя" дзеячы імкнуцца перакруціць гісторыю, зьнішчыць рэшткі шляхетнае традыцыі, ператварыць манархічную памяць народа на дзіцячыя казкі...
Сайт "Манархія" створаны дзеля асьветы і абуджэньня гістарычнае памяці беларусаў, дзеля распаўсюду ідэі адраджэньня манархіі. Не падлягае сумневу, што нават простае пашырэньне манархічных ідэяў дапаможа беларусу пачувацца годна і шляхетна ў сям'і эўрапейскіх народаў.
Беларускі геапалітычны праект "Цытадэль"
У Мінску 7 снежня 2011 г. у гатэлі "Еўропа" адбылася прэзентацыя праекта "Цытадэль. Аўтары праекту называюць яго матрыцай ініцыятыў эвалюцыйнага развіцця краіны, з мэтай ператварэння яе ў пункт збору паўночнага кантынентальнага прастору і далейшага вялікага цывілізацыйнага скачка.
Сярод выступоўцаў Ягор Чурылаў адзначыў тыя выклікі і пагрозы, што нясе надыходзячая эпоха, і падкрэсліў неабходнасць гуртавання вакол ідэй выжывання і перамогі.
Эканаміст Аляксандр Сінкевіч прапанаваў новыя смелыя ідэі і ініцыятывы ў галіне эканомікі.
Юрыст і гісторык Аляксандр Шпакоўскі распавёў, якія пагрозы для краіны нясе адсутнасць грамадзянскай супольнасці, а таксама агучыў напрамкі дзейнасці праекта Цытадель па выпраўленні склаўшайся сітуацыі.
Філосаф і этнакультуролаг Аляксей Дзермант засяродзіў увагу прысутных на важнасці дзяржаўнай ідэалогіі і стыля, і падкрэсліў выдатныя перадумавы для нашага краю, якімі неабходна будзе скарыстацца.
Сайт праекта "Цытадэль" створаны на беларускай, рускай і англійскай мовах, працуе па адрасе http://www.cytadel.org
Arcana Imperii. Casus Lithuaniae. Аляксей Дзермант
Нішто гэтак не адпавядае праву і натуральнаму парадку [...] як imperium,
без якога не могуць трымацца ні дом, ні грамадзянская супольнасць, ні народ,
ні чалавецтва ў цэлым, ні ўся прырода, ні сам сусвет. Бо і сусвет
падпарадкоўваецца боскаму, яму пакорныя і мора, і зямля, і жыццё людзей
падпарадкоўваецца загадам вышэйшага закону.
Цыцэрон
Звычайна Беларусь апісваюць як ахвяру імперый. Найбольш гэтаму паспрыялі адмоўныя канатацыі досведу знаходжання ў Расійскай імперыі і СССР. Не закранаючы тут пытання пра досыць прыкметную ды актыўную ролю выхадцаў з беларускіх земляў у гэтых дзяржаўных утварэннях, між іншым, варта згадаць, што «нацыяналізаваныя» беларусамі гаспадарствы — Полацкае княства і Вялікае Княства Літоўскае таксама можна разглядаць праз імперскую прызму[1]. Але перадусім гэта вымагае іншага гледзішча на сутнасць імперыі, калі заўгодна, паглыблення ў яе таямніцу (arcana imperii), што дагэтуль не дае спакою шмат каму з даследчыкаў, прыхільнікаў і праціўнікаў «імперскасці», а таксама таго, якое дачыненне яна мае да нашага найвялікшага гаспадарства мінуўшчыны (casus Lithuaniae) і, урэшце, да перспектываў будучыні.
Новая Рэч Паспалітая
Ідэя адраджэньня Рэчы Паспалітай
Артыкул па-беларускуСтаття українською
Статья по-русски
Artykuł w języku polskim
Latviešu
Lietuviškai
Як вядома, гісторыя ня мае ўмоўнага ладу. Таму замест разваг над мінулым, гляньма на сучаснасьць і будучыню.
Дзьве крывавыя сусьветныя вайны прынесьці нечаканыя наступствы і нават выгоды для былой Рэчы Паспалітай. Галоўнае дзіва - зьнясіленыя Расея і Нямеччына згубілі свой непасрэдны кантроль над краем.
Самой старой Рэчы Паспалітай таксама няма. На яе мейсцы ўзьніклі 5 нацыянальных краін: Беларусь, Латвія, Літва, Польшча і Ўкраіна. І калі мы складзем гэтыя кавалкі ў "Новую Рэч Паспалітую" (НРП), то са зьдзіўленьнем убачым, што яе тэрыторыя павялічылася амаль удвая - з 733 500 (1772 г.) да 1 253 696 кв.км. (зараз). Выглядае, як неверагодная геапалітычная перамога! Але нявыкарыстаная і таму безсэнсоўная.
Я ўпэўнены, што ідэя адраджэньня Рэчы Паспалітай яшчэ вынікне. Але хутчэй за ўсё гэта будзе запозна: ці-то Бэрлін пачне вяртаць Сілезію, ці-то Масква пачне разбураць Украіну альбо далучаць Беларусь...
Аднак уявім на хвіліну, што народы нашых краін зараз жа вырашылі аб'яднацца ў НРП.
Літоўскі леґітымізм. Datčanin.
Паняцьце
Прынцыпы й сымбалі
На Беларусі амаль 2 млн. манархістаў
Незалежны Інстытут Сацыяльна-Эканамічных і Палітычных Дасьледваньняў (НІСЭПД) 15-25 чэрвеня 2006 г. правёў нацыянальнае апытаньне. Было апытана 1505 чал., памылка рэпрэзэнтатыўнасьці не перавышае 0.03. Сярод іншага было прапанавана наступнае пытаньне:
На Ваш погляд, добрымі або дрэннымі
зьяўляюцца наступныя спосабы кіраваньня?
| Варыянт адказу | Добра | Дрэнна |
Цяжка адказаць/ |
| Парлямэнцкая рэспубліка |
59.5
|
19.6 | 20.9 |
| Камуністычнае кіраваньне |
24.4
|
58.4 | 17.2 |
| Манархія | 16.9 | 62.4 | 20.7 |
| Кіраваньне вайскоўцаў | 10.5 | 73.7 | 15.8 |
Крыніца: НІСЭПД
Камэнтар ад manarchija.org
Ужо на працягу некалькіх пакаленьняў дзяржавы, якія панавалі і пануюць на нашых землях, вядуць шалёную антыманархічную агітацыю. Але насуперак усім намаганьням "прагрэсістаў" і не зважаючы на адсутнасьць контрпрапаганды, манархічная плынь не сышла ў маргінэс
Эфэктыўная манархія. Р.Злотнікаў.
Яшчэ зусім нядаўна я сам пры слове "манархія" пагардліва крывіў вусны. Манархія здавалася мне ўсяго толькі перажыткам мінулага. Слава Богу, зжытым і адкінутым (хоць у гэтым пашанцавала…). А людзі, якія ў сучаснай Расеі сур'ёзна ставяцца да манархіі, здаваліся мне альбо ненармальнымі, альбо… блазнамі. Нешта накшталт пасталеўшых, але так і не паразумнеўшых дзетак.
Але аднойчы мне на вочы трапіўся даведнік з рэйтынгам ААН па якасьці й працягласьці жыцьця. Даведнік быў стары, пацёрты, але я выявіў, што сем краін зь першае дзясяткі кімсьці падрэсьленыя. Мяне зацікавіла пытаньне - а па якім крытэры? Празь некалькі дзён разважаньняў і супастаўленьняў я прыйшоў да высновы, што з аднаго боку, аб'ядноўваць гэтыя пазначаныя краіны, а зь іншага, адрозьніваць іх ад астатніх трох зь першае дзясяткі, можа толькі адзін парамэтар - усе яны былі манархіямі… Сем зь дзесяці! Вось гэта адсталасьць і гульня! Адразу я неяк і не паверыў. Я спрабаваў растлумачыць гэта выпадковасьцяй. Пазьней падумаў, што ўсе гэтыя краіны ў першую чаргу зьяўляюцца дэмакратыямі. І манархія тамака - усяго толькі традыцыя, якая ня мае ніякага практычнага значэньня. Няўжо можна лічыць Канаду манархічнай дзяржавай? Бо дзе яна, і дзе брытанская каралева?! Але пытаньне мяне “зачапіла”.