За апошняе тысячагоддзе на беларускіх землях зьмянілася шмат розных дзяржаўных утварэньняў: нарманскія княствы, Вялікае Княства Літоўскае, Рэч Паспалітая, Расейская Імпэрыя... Гэта былі вельмі розныя дзяржавы, але адна рыса была ўласьцівая ім усім і да ХХ ст. заставалася нязьменнай: манархічны лад на базе традыцыйных каштоўнасьцяў.
Такім чынам, беларускі народ быў выгадаваны манархіяй у традыцыйным духу. Але ў ХХ ст. на нашых землях запанавалі сучасныя хваробы чалавецтва: бязбожжа, камунізм, нацыяналізм і г.д. І нават дагэтуль "прагрэсыўныя" дзеячы імкнуцца перакруціць гісторыю, зьнішчыць рэшткі шляхетнае традыцыі, ператварыць манархічную памяць народа на дзіцячыя казкі...
Сайт "Манархія" створаны дзеля асьветы і абуджэньня гістарычнае памяці беларусаў, дзеля распаўсюду ідэі адраджэньня манархіі. Не падлягае сумневу, што нават простае пашырэньне манархічных ідэяў дапаможа беларусу пачувацца годна і шляхетна ў сям'і эўрапейскіх народаў.
Апошнім часам узьнік шырокі неспакой, звьязаны зь дзейнасьцю пана Алеся Белага, назваўшага сябе “Горлівым Літвінам”. З трывогай мусім засьведчыць, што дзейнасьць пана Белага мае, на нашую думку, на ўвазе, ўцягваньне Літвінаў і заразом Палякаў у жыдоўска-беларускія спрэчкі апошняга сталецьця, да якіх Літвіны, як ня маючы свайго гаспадарства ў акрэсьлены пэрыёд, ніякага дачыненьня ня маюць. Апэляцыі п.Белага да спачуваньня ахвярам розных рэжымаў таго часу, у яго дзейнасьці служаць толькі стварэньню фальшывай візыі рэчаіснасьці, якая лье ваду на млын большэвіцкай пропаганды.
Гэтым мы аджагноўваемся ад цяперашніх і будучых выказваньняў пана Белага, падважаем яго права карыстацца адносна сябе назоўнікам Літвін і прыметнікам літоўскі, а яго дзейнасьць уважаем за антылітвінскую. На нашым вяку ўжо была спроба дэструктыўных сілаў ачарніць Літвіноў – праз асобы сумнавядомых пп. Нагнібяды і Юцкевіча. Іх лёс наканаваны кожнаму, хто будзе займацца падобнай дзейнасьцю – няпамяць ад Літвінаў. Літвіны не нясуць адказнасьці за злачынствы комуністычнага і фашыстоўскага рэжымаў. Уважаем, што дасьледваньне гэтых памянёных спрэчак павінна правесьці нэўтральная да згаданых бакоў комісыя, вольная ад уплываў як фашыстоўскіх, гэтак і большэвіцкіх.
Дзейнасьць пана Белага, паводле яе пладоў, уважаем за антылітвінскую і про-большэвіцкую. Таксама ацэньваем гэтую дзейнасьць як і антыкатоліцкую, бо ўносіць яна разкол у католіцкую грамаду Краю, ствараючы нездаровую атмасфэру паміж асобамі, што адносяць сябе да культураў польскай і беларускай. Заклікаем тутэйшых Палякаў не паддавацца на провокацыі пана Белага. Гісторыя выдасьць праўдзівы суд аб яго дзейнасьці, а Пана Бога просім аб літасьць да яго асобы.
Монархічная Ліга ВКЛ
29/12/2008
Процесс формирования белорусской народности, как государствообразующей нации, так и не состоялся. Белорусская нация - ничто более, чем постмодернистский симулякр. Есть этнос, есть народ, но нации - нет. Понимание этого очень важно для правильной оценки ситуации в Беларуси. Переход от средневекового общества к буржуазному в Европе был весьма трудным, болезненным и сопровождался жестокими эксцессами.
Конфессиональный раскол привел к дезинтеграции Европы и потребовал новых форм легитимации. Мировоззренческий плюрализм и автономизация княжеств сопровождались усилением мобильности населения, а урбанизация — расширением торговых связей. Наступление рынка на храм, раскол христианской медиа-империи поставили вопрос о единстве людей. Философы считали, что автономные индивиды смогут объединиться на основе разума, а экономисты — на основе свободного рынка. Однако новой стихийно открытой формой солидарности во время Французской революции становится образ Марианны, символизирующей Республику-Мать, детьми которой ощущали себя восставшие против короля.
 У Беларусі манархісты вельмі розныя - ад язычніцкіх традыцыяналістаў і расейскацэнтрычных праваслаўных да лібэральных канстытуцыйных дэмакратаў. Аднак цікавасьць да манархічнае тэмы праяўляе і вялікая колькасьць правай моладзі, у чый бок плябеі кідаюць як абразу - "фашысты". Чым можна патлумачыць гэтае супадзеньне зацікаўленасьцяў манархістаў і фашыстаў?
Насамрэч гэты фэномэн ня новы. Ён нават мае назву - "манарха-фашызм" і атрымаў шырокі распаўсюд у Расеі. Тэарэтычнае абгрунтаваньне манарха-фашызм знаходзіць у працах Льва Ціхамірава. Паводле манарха-фашыстаў прынцыпы легітымізму ў часы цяжкіх дзяржаўных выпрабаваньняў не працуюць, і новую дынастыю можа запачаткаваць выбітны правадыр у выніку рэвалюцыйнага перавароту. Прыхільнікі гэтай ідэі лічаць зьяўленьне манарха-правадыра найсправядлівым і найлепшым варыянтам - "хай яго гарачая кроў перадаецца ў спадчыну". Яшчэ адной перавагай лічыцца наяўнасьць паслухмянай палітычнай машыны-партыі, якая гарантуе выкананьне рашэньняў вярхоўнага ўладара на ўсіх узроўнях.
 Сайт Манархія з ласкі Лігі Манархічнай ВКЛ публікуе архіў газэты "Litwa". Нагадваем, што газэта зьяўляецца адзіным пэрыядычным друкаваным выданьнем манархістаў у Рэспубліцы Беларусь. "Litwa" была заснаваная ў 1908 годзе, адноўленая ў 1995 годзе. Выходзіць лацінкавы і кірылічны варыянты, якія крыху розьняцца па зьместу.
Газэту "Litwa" ў друкаваным варыяньце можна знайсьці ў каталіцкіх касьцёлах, а таксама па адрасе пр. Машэрава (былая вул. Варвашэні) 8 – ва ўправе БНФ.
З кожнага нумару на нашым сайце ў разьдзеле "Актуаліі" будзе выкладвацца па некалькі артыкулаў у звычайным html-фармаце, а ўвесь нумар можна будзе зьцягнуць у pdf-фармаце.
Прапануем нумары 16 за 2002 год, 17-18 за 2003 год, 19 за 2004 год, 20 за 2005 год, 21 за 2007 год, 22 за 2007 год, 23 за 2007 год, 22 (лацінкай) за 2008 год, 24 (кірыліцай) за 2008 год.
Паняцьце
Літоўскі леґітымізм ёсьць радыкальным ультра-раялісцкім і традыцыяналістычным рухам Паўночнае Эўропы, які выступае за аднаўленьне манархіі, згодна тутэйшым арґанічным шматвяковым традыцыям, і рэстаўрацыю на вялікалітоўскім пасадзе адзіных законных наступнікаў і прамых сукцэсараў дынастыі Ґедымінавічаў-Яґайлавічаў – Габсбурґска-Лятарынґіскага Дому. Разам з тым літоўскі леґітымізм ёсьць яскрава антыглябалісцкім, антынацыяналістычным, антылібэральным, антысацыялістычным і антымадэрнісцкім па сваёй сутнасьці.
Прынцыпы й сымбалі
Тое, што мы разумеем пад літоўскім леґітымізмам магчыма растлумачыць з дапамогай трыадзінага дэвізу руху: Patriæ, Rex et Lex. Ніжэйзгаданыя прынцыпы ёсьць ідэальнымі катэгорыямі. Леґітымізм ня ёсьць ані палітычным, ані грамадзкім рухам у іх звыклым азначэньне. Няма ў леґітымістых памкненьня і да партыйнае арґанізацыі. Бо нас злучаюць вышэйшыя за простую палітычную каньектуры мэты й ідэалы. Наша барацьба – гэта бясконцы й цяжкі шлях да адраджэньня Старое Літвы. Наша мэта – замкнуць зьнявечанае, замардаванае кола літоўскае гісторыі, злучыўшы будучае й мінулае. Гэты шанец схаваны ў сакральнае крыві Ґедымінавічаў і іх спадкаемцаў Габсбурґаў: празь іх традыцыйную ініцыяцыю на літоўскае гаспадараньне мы выклічам таемныя сакральныя сілы, якія яны перахавалі для нас праз стагодзьдзі ў свае крыві: у ёй аблічча праўдзівае Крыві, покліч Вялікалітвы, памкненьне народаў Эўропы да аднаўленьня праўдзівае Імпэрыі, апошняга прытулку Волі й бастыёну Традыцыі.
Незалежны Інстытут Сацыяльна-Эканамічных і Палітычных Дасьледваньняў (НІСЭПД) 15-25 чэрвеня 2006 г. правёў нацыянальнае апытаньне. Было апытана 1505 чал., памылка рэпрэзэнтатыўнасьці не перавышае 0.03. Сярод іншага было прапанавана наступнае пытаньне:
На Ваш погляд, добрымі або дрэннымі
зьяўляюцца наступныя спосабы кіраваньня?
| Варыянт адказу |
Добра |
Дрэнна |
Цяжка адказаць/
Няма адказу
|
| Парлямэнцкая рэспубліка |
59.5
|
19.6 |
20.9 |
| Камуністычнае кіраваньне |
24.4
|
58.4 |
17.2 |
| Манархія |
16.9 |
62.4 |
20.7 |
| Кіраваньне вайскоўцаў |
10.5 |
73.7 |
15.8 |
Крыніца: НІСЭПД
Камэнтар ад manarchija.org
Ужо на працягу некалькіх пакаленьняў дзяржавы, якія панавалі і пануюць на нашых землях, вядуць шалёную антыманархічную агітацыю. Але насуперак усім намаганьням "прагрэсістаў" і не зважаючы на адсутнасьць контрпрапаганды, манархічная плынь не сышла ў маргінэс
 Яшчэ зусім нядаўна я сам пры слове "манархія" пагардліва крывіў вусны. Манархія здавалася мне ўсяго толькі перажыткам мінулага. Слава Богу, зжытым і адкінутым (хоць у гэтым пашанцавала…). А людзі, якія ў сучаснай Расеі сур'ёзна ставяцца да манархіі, здаваліся мне альбо ненармальнымі, альбо… блазнамі. Нешта накшталт пасталеўшых, але так і не паразумнеўшых дзетак.
Але аднойчы мне на вочы трапіўся даведнік з рэйтынгам ААН па якасьці й працягласьці жыцьця. Даведнік быў стары, пацёрты, але я выявіў, што сем краін зь першае дзясяткі кімсьці падрэсьленыя. Мяне зацікавіла пытаньне - а па якім крытэры? Празь некалькі дзён разважаньняў і супастаўленьняў я прыйшоў да высновы, што з аднаго боку, аб'ядноўваць гэтыя пазначаныя краіны, а зь іншага, адрозьніваць іх ад астатніх трох зь першае дзясяткі, можа толькі адзін парамэтар - усе яны былі манархіямі… Сем зь дзесяці! Вось гэта адсталасьць і гульня! Адразу я неяк і не паверыў. Я спрабаваў растлумачыць гэта выпадковасьцяй. Пазьней падумаў, што ўсе гэтыя краіны ў першую чаргу зьяўляюцца дэмакратыямі. І манархія тамака - усяго толькі традыцыя, якая ня мае ніякага практычнага значэньня. Няўжо можна лічыць Канаду манархічнай дзяржавай? Бо дзе яна, і дзе брытанская каралева?! Але пытаньне мяне “зачапіла”.
 АГОНЬ
Частка першая
Раздумляючы пра лёс Айчыны, не магу зьмірыцца з трагізмам народнага існаваньня.
Я йшоў здалёку. І аднойчы прышоў у засонены горад нашчадкаў ліцьвінскай велічы. І спынілася сэрца.
Няўжо гэтак можна ўпасьці?! Яны ня ведалі нічога: хто яны, адкуль прышлі, куды ідуць. Яны ня йдуць нікуды. Яны даўно не змагаюцца за Радзіму, за сябе, за народ. Яны нічога ня чулі пра Княства, пра Патоп, пра вялікае існаваньне. Яны слухаюць сваіх нішчыцеляў і ненавідзяць сваё. Ім бессэнсоўна і небясьпечна пра гэта казаць, бо могуць данесьці нішчыцелям, каб забіць.
Пойдзем, аднак, на шырокі шлях, дзе праносяцца коні і асядае пыл. Мне па сёньняшні дзень гучыць у вушах звон падкоў і даносіцца вецер Вялікага Княства…
|
На нашым сайце можна азнаёміцца з тэкстамі канстытуцыяў ўсіх сучасных эўрапейскіх манархіяў у перакладзе на расейскую мову, у тым ліку: