Апошнія паведамленьні

Русским о белорусах

Admin — Sat, 12 Jul 2008 07:29:07 +0100

Процесс формирования белорусской народности, как государствообразующей нации, так и не состоялся. Белорусская нация - ничто более, чем постмодернистский симулякр. Есть этнос, есть народ, но нации - нет. Понимание этого очень важно для правильной оценки ситуации в Беларуси. Переход от средневекового общества к буржуазному в Европе был весьма трудным, болезненным и сопровождался жестокими эксцессами.

Конфессиональный раскол привел к дезинтеграции Европы и потребовал новых форм легитимации. Мировоззренческий плюрализм и автономизация княжеств сопровождались усилением мобильности населения, а урбанизация — расширением торговых связей. Наступление рынка на храм, раскол христианской медиа-империи поставили вопрос о единстве людей. Философы считали, что автономные индивиды смогут объединиться на основе разума, а экономисты — на основе свободного рынка. Однако новой стихийно открытой формой солидарности во время Французской революции становится образ Марианны, символизирующей Республику-Мать, детьми которой ощущали себя восставшие против короля.

чытаць далей

Наш нардычны манархізм

Admin — Sun, 06 Jul 2008 01:12:05 +0100

Старажытныя дачыненьні нашага краю і Скандынавіі нарэшце патрапілі пад пільную ўвагу дасьледчыкаў. Апошнім часам зьяўляюцца цікавыя кнігі пра тыя часы, напрыклад паноў С. Дзярновіча, А. Котлярчука і інш. Гэтая тэма мае вялізнае значэньне для правільнага разуменьня нашай дзяржаўнасьці і распрацоўкі сучаснай манархічнай ідэі. Тлумачыцца гэта тым, што менавіта вікінгі заснавалі ў Беларусі першыя дзяржаўныя ўтварэньні, якія былі зафіксаваны дакумэнтальна. Акрамя таго, нарманы перадалі нам арыстакратычныя ідэалы, якія і сёньня палаюць у высакародных сэрцах: пэрсанальны гонар, вернасьць, гераізм.

Гэтыя каштоўнасьці тысячагоддзямі штурхалі на Поўдзень хвалю за хваляй дзёрзкіх германскіх заваёўнікаў. І паўсюль, куды сягаў нардычны меч, утвараліся маладыя амбіцыйныя дзяржавы, дзе гонар каштаваў даражэй за жыцьцё. Адна з такіх хваляў абрынулася на Эўропу ў эпоху вікінгаў у VIII-XIII стст. Нарвэскія і дацкія ваяўнікі распачалі тады сэрыю ўварваньняў у Заходнюю Эўропу, у выніку чаго ўзьніклі нарманскія дзяржавы ў Ангельшчыне (Ёрвік), Францыі (Нармандыя) і нават у Італіі (Сіцылія).

Швэдзкія ж вікінгі рушылі на Паўднёвы Ўсход - у балтыйскія і фінскія землі. Уздоўж рэк яны рубілі ўмацаваныя паселішчы і рэзыдэнцыі князёў, якія кантралявалі навакольлі, зьбіралі падаткі, забясьпечвалі свабоду гандлю. Уся занятая вікінгамі тэрыторыя атрымала назву Русь - так называлі гэтых адважных заваёўнікаў. У скандынаўскіх крыніцах тутэйшыя землі называюць Гардарыкай - краінай умацаваньняў.

чытаць далей

555 год падзеньню Канстантынопаля

Admin — Wed, 28 May 2008 09:25:12 +0100

28 траўня 1453 года туркі скончылі падрыхтоўку да апошняга штурму Канстантынопаля, які трываў цяжкую шматмесячную аблогу. Прадчуваючы вырашальны час, гараджане ў гэты дзень правялі агульную ўрачыстую працэсію і маліліся аб збаўленьні. Імпэратар Канстантын XI таксама ўдзельнічаў у шэсьці, а потым запрасіў да сябе ўсіх знатных людзей і ваяводаў. У сваёй прамове ён нагадаў ім слаўнае мінулае і велічныя традыцыі краіны. Прасіў не забываць, што яны - нашчадкі герояў старажытнае Элады і Рыма, заклікаў быць годнымі сваіх продкаў і гатовымі на сьмерць дзеля веры, Бацькаўшчыны, сям'і і імпэратара. Канстантын дадаў, што і сам рыхтуецца да сьмерці за свой горад і за свой народ. Ён падзякаваў італьянцам за іхную падтрымку і папрасіў прабачэньня ва ўсіх прысутных за будзь-якія крыўды. Усе узрушана ўзьняліся, пакляліся біцца да самай сьмерці і пачалі абдымацца на разьвітаньне...

Прыступ пачаўся а другой гадзіне ночы 29 траўня і цягнуўся больш за суткі. Аб'яднаныя хрысьціянскія войскі бізантыйцаў, італьянцаў і іншых эўрапейцаў былі ўрэшце разьбітыя, імпэратар Канстантын загінуў, прычым ягонае цела нават не знайшлі.

чытаць далей

Манархія і гішпанскі шлях да правапераемства.

Admin — Tue, 29 Apr 2008 19:54:22 +0100

Испания – это, пожалуй, единственная из числа европейских стран с прерванной монархической традицией, где в последние десятилетия монархия была восстановлена, причем процесс этот прошел очень успешно. Монархия сыграла здесь решающую роль в консолидации новой политической системы, которая пришла на смену франкистскому режиму. В специфических испанских условиях были проиграны и решены многие проблемы, которые находятся сейчас в центре внимания представителей российского монархического движения. Собственно говоря, испанский опыт продемонстрировал механизм восстановления монархии в стране, Королевский Дом которой находился в изгнании, а население было безразлично к этой проблеме.

И еще одна сторона опыта Испании, интересная для нас – типы, разновидности монархий, которыми богата история этой страны. Иными словами, опыт Испании полезен для нас как в теоретическом, так и в практическом плане.

чытаць далей

Манарха-фашызм і Беларусь

Admin — Wed, 09 Apr 2008 19:43:59 +0100

У Беларусі манархісты вельмі розныя - ад язычніцкіх традыцыяналістаў і расейскацэнтрычных праваслаўных да лібэральных канстытуцыйных дэмакратаў. Аднак цікавасьць да манархічнае тэмы праяўляе і вялікая колькасьць правай моладзі, у чый бок плябеі кідаюць як абразу - "фашысты". Чым можна патлумачыць гэтае супадзеньне зацікаўленасьцяў манархістаў і фашыстаў?

Насамрэч гэты фэномэн ня новы. Ён нават мае назву - "манарха-фашызм" і атрымаў шырокі распаўсюд у Расеі. Тэарэтычнае абгрунтаваньне манарха-фашызм знаходзіць у працах Льва Ціхамірава. Паводле манарха-фашыстаў прынцыпы легітымізму ў часы цяжкіх дзяржаўных выпрабаваньняў не працуюць, і новую дынастыю можа запачаткаваць выбітны правадыр у выніку рэвалюцыйнага перавароту. Прыхільнікі гэтай ідэі лічаць зьяўленьне манарха-правадыра найсправядлівым і найлепшым варыянтам - "хай яго гарачая кроў перадаецца ў спадчыну". Яшчэ адной перавагай лічыцца наяўнасьць паслухмянай палітычнай машыны-партыі, якая гарантуе выкананьне рашэньняў вярхоўнага ўладара на ўсіх узроўнях.

чытаць далей

Прэзэнтацыя працаў доктара дэ Алівэйры

Admin — Sun, 30 Mar 2008 14:38:09 +0100

28-ha sakawika 2008 h. upierszyniu na terytoryi byłoha SSSR adbyłasia prezentacyja fundamentalnaj pracy, katalickaha filozafa, profesara, monarchista dr.Plinio Correa de Oliveira.

Na prezentacyi prysutniczała kala 20 asobaŭ. Na paczatku byŭ pakazany bijagraficzny film ab doktary Plinio, zrobleny TFP (Tradition-Family-Property). Paśla tłumacz knihi, redaktar gazety "Litwa" A.Stralcoŭ-Karwacki ŭ ahulnych rysach pradstawiŭ intelektualny instrumentaryj dr.Plinio, zhodna z jakim usie rewalucyi padzialajucca na 4 isnujuczyja typy:

1.protestanckaja
2.francuskaja
3.bolszewickaja
4.antymoralnaja.

чытаць далей

Прэзэнтацыя 28 сакавіка

Admin — Tue, 18 Mar 2008 17:14:50 +0000

28-га сакавіка ў пятніцу а 18.00 у сядзібе партыі БНФ (пр. Машэрава, 8)

адбудзецца прэзэнтацыя біяграфічнага фільму аб каталіцкім палітыку і філёзафу з Бразіліі – доктары ПЛІНІЁ КАРЭА ДЭ АЛІВЕЙРЫ (1908 – 1995), а таксама яго фундамэнтальнай працы

РЭВАЛЮЦЫЯ І КОНТРРЭВАЛЮЦЫЯ

Плініё Карэа дэ Алівейра (1908 – 1995) – аўтар 15 кніг, больш чым за 2 500 артыкулаў і эсэ: кіраваў катэдрай Новае Гісторыі Пантыфікальнага Каталіцкага Універсітэта ў Сан-Паўла, Бразылія.

чытаць далей

Канстытуцыі сучасных манархіяў

Admin — Sat, 15 Mar 2008 13:59:03 +0000

На нашым сайце можна азнаёміцца з тэкстамі канстытуцыяў ўсіх сучасных эўрапейскіх манархіяў у перакладзе на расейскую мову, у тым ліку:

А таксама - Канады.

чытаць далей

Усяслаў Брачыславіч, князь Полацкі. Г. Семянчук

Admin — Fri, 29 Feb 2008 23:36:56 +0000

«В лето 6609. Преставися Всеславъ, полоцкий князь, месяца априля въ 14 день, въ 9 часъ дне, въ среду». Трохі больш за тысячу год таму, 14 красавіка 1101 г., кіеўскі летапісец, аўтар «Аповесцi мiнулых гадоў», вельмі дакладна зафіксаваў смерць незвычайнай і ўнікальнай асобы сярэднявечнай гісторыі Ўсходняй Еўропы - полацкага князя Ўсяслава Брачыславіча. За ўвесь час ад смерці Яраслава Ўладзіміравіча ў 1054 г. да мангольскай навалы ў 30-40-я гады ХІІІ ст. ён быў адзіным князем, які заняў кіеўскі пасад, не будучы Яраславічам. Менавіта полацкі князь сваімі актыўнымі дзеяннямі парушыў раўнавагу ўлады паміж Яраславічамі. Усяслаў стаўся найбольш актыўным і паспяховым змагаром супраць стварэння адзінай феадальнай дзяржавы на тэрыторыі Ўсходняй Еўропы ў раннім сярэднявеччы, кінуўшы ўсю сваю моц на абарону незалежнасці Полацкага княства. Яшчэ большае значэнне гэтая постаць мае для беларускай гісторыі. У часы Ўсяслава быў створаны тэрытарыяльны, палітычны і этнакультурны грунт будучай Беларусі.

чытаць далей

Арыстакратызм і яго ворагі. А. Елісееў.

Admin — Sun, 10 Feb 2008 22:08:42 +0000

Традыцыя настойвае, што дзяржавай, нацыяй павінна кіраваць арыстакратыя - ваенная шляхта (1). Гэтага патрабуе прымат духу над матэрыяй, які заўсёды сцьвярджаўся прыхільнікамі сакральных, традыцыйных дактрынаў. Ваяр, асабліва арыстакрат, кшатрый, рыцар знаходзіцца ў пэрманэнтнай апазыцыі да матэрыяльнага, шчыльна-рэчыўнага ("канцэнтрацыйнага") сусьвету, які набыў сваю шчыльнасьць і "грубіянства" ў выніку онталягічнае катастрофы, названай "грэхападзеньнем". Ён нясе фізычную сьмерць ворагам і прымае яе ад іх, такім чынам, ягонай стыхіяй зьяўляецца стыхія разбурэньня бачных, шчыльных формаў, якія не прапускаюць праз сябе вышэйшае Сьвятло, якія хаваюць у сваёй коснасьці звышнатуральную прыгажосьць цудаў (2). Безумоўна, у дадзеным выпадку гаворка вядзецца не аб бязмэтным, сьляпым, нігілістычным разбурэньні (яно ўласьцівае "пятаму", недачалавечаму саслоўю чандал), якое проста ператварае наяўную рэчаіснасьць у хаос, а аб нейкай сакральнай дзеі, якая абуджае хаос з тым, каб "распусьціць" у ім усё вычварнае, і стварыць з яго нешта новае, выдатнае. Вайна заўжды асэнсаваная - яна зьнішчае адно дзеля іншага.

чытаць далей

Кароль-пакутнік Людовік XVI

Admin — Sat, 26 Jan 2008 12:41:33 +0000

21 студзеня 2008 г. споўнілася 215 гадоў аднаму з найвялікшых злачынстваў у сусьветнай гісторыі і найцяжэйшаму злачынству "вялікай" францускай рэвалюцыі - ганебнаму забойству Караля Францыі Людовіка XVI.

Француская буржуазная (г.зн. па-беларуску - "мяшчанская") рэвалюцыя па-свойму сапраўды "вялікая". Яна вялікая сваймі злачынствамі, саступаючы ў гэтым толькі адной рэвалюцыі, таксама названай "вялікай", а менавіта - кастрычніцкай. Але няма сумневу, што ані лютаўскай, ані кастрычніцкай рэвалюцыяў у Расеі б не было, калі б ня гэтая, апетая "свабодалюбамі" ўсяго сьвету, француская крывавая лазьня канца XVIII ст., якая нікому не прынесла столькі гора й бедаў, як самому францускаму народу.

чытаць далей

Царскасьць. Юліюс Эвола.

Admin — Wed, 16 Jan 2008 15:26:37 +0000

Восстание против современного мира.
Глава 2. Царственность.

Любая традиционная форма общества отличается наличием существ, которые ввиду своего врожденного или приобретенного превосходства по отношению к обычному человеческому состоянию, воплощают живое и действенное присутствие высшей силы в самом сердце преходящего порядка. Согласно внутреннему смыслу своей этимологии и изначальному значению своей функции именно таков понтифик, "строитель мостов" или "дорог" - pons в древности означал также дорогу - между естественным и сверхъестественным. Кроме того понтифик традиционно отождествлялся с царем. "По обычаям наших предков царь одновременно был понтификом и жрецом" сообщает Сервий, а в нордической традиции говорилось: "Пусть вождь станет мостом для нас". Таким образом, истинные властители неизменно олицетворяли ту жизнь, которая находится "по ту сторону жизни". Благодаря самому своему присутствию или благодаря их "мостопролагающему" посредничеству, благодаря силе обрядов, которые обретали действенность за счет их силы и их установлений, центром каковых они являлись, духовное влияние пронизывало своим светом весь мир людей, укореняясь в их мыслях, намерениях, действиях: создавая заслон темным силам низшей природы; упорядочивая все многообразие жизни таким образом, чтобы она могла послужить виртуальной основой для реализации света; обеспечивая общие условия благосостояния, "здоровья" и "счастья".

Первичной основой власти и права царей и вождей, то есть тем, что заставляло других подчиняться им, благоговеть перед ними и почитать их, в мире Традиции служило именно их трансцендентное сверхчеловеческое качество, которое было не просто пустой фигурой речи, но могущественной и вызывающий священный трепет реальностью. Чем большим признавался онтологический ранг того, что предшествует и превосходит зримое и временное, тем в большей степени за подобными существами признавалось высшее, естественное и абсолютное право. Чисто политическая концепция верховной власти, возникшая в более поздние времена упадка, и утверждающая, что в основании власти лежат грубая сила и принуждение или такие натуралистические и преходящие качества, как ум, мудрость, ловкость, физическая храбрость, тщательная забота о коллективном благосостоянии, абсолютна чужда традиционным обществам. Напротив, эта основа всегда имела метафизический характер. То есть для мира Традиции совершенно неприемлема идея, состоящая в том, что власть дается властителю теми, кем он управляет, а его авторитет является выражением общества и подчинена его санкции. Сам Зевс дал царям божественного происхождения qemisteV, где qemis (фемис - прим. перев.), как закон, данный свыше, полностью отличается от того, что потом назовут nomoV (номос - прим. перев.), политический закон общества. Таким образом, любая мирская власть зиждилась на духовном владычестве "божественной природы, скрытой под человеческой внешностью". К примеру, согласно индоарийской традиции верховный правитель это не "простой смертный", но "великое божество в человеческом облике". Египтяне видели в своем фараоне воплощение Ра или Гора. Цари Альбы и Рима олицетворяли Януса; ассирийские - Ваала; иранские - Бога света; точно также Тиу (он же Тюр - прим. перев.), Один и Асы были северогерманскими правителями; греческих царей дорическо-ахейского цикла называли diotrefeeV или diogeneeV, что указывало на их божественное происхождение. За многообразием мифических и сакральных образов неизменным принципом оставалось понимание царственности как "имманентной трансцендентности", то есть присутствующей и действующей в мире. Царь - нечеловеческое, сакральное существо - уже самим своим "бытием", своим присутствием являлся центром, вершиной. Одновременно в нем заключалась сила, придающая эффективность совершаемым им обрядовым действиям, в которых видели неотъемлемую часть истинного "царствования" и сверхъестественные опоры общей жизни в рамках Традиции. Поэтому царский сан признавался естественным образом. Он практически не нуждалась в материальной силе. Он утверждал себя, прежде всего, через дух. "Блистателен сан бога на земле - говорится в индоарийском тексте - но опаляет он слабых своим сиянием. Достоин стать царем лишь тот, у кого хватит духа на это". Властелин предстает "последователем учения тех, кто являются богами среди людей".

чытаць далей

Vox populi (Litwa № 23/2007)

Admin — Tue, 25 Dec 2007 21:09:36 +0000

Зьмяшчаем гэты артыкул, бо на нашу думку ён добра адлюстроўвае сытуацыю за Бугам. Ці Народ мае калектыўны розум? Даводзіцца сумнявацца, бо навошта было з такім імпэтам падтрымліваць два гады таму Права і Справядлівасьць, каб цяпер перапыніць ў палове шляху і даць лейцы канкурэнтам. Ці з такой зьменлівасьцю “кормчых” можна думаць аб пераемнасьці і стабільнай палітыцы? І дзе гарантыя, што праз два гады і гэты ўрад ня скончыць у труне. Сьмешна і горка – чытайма вызнаньне Паляка, які ня страціў гонар.

Vox populi – гэта голас нэндзны, зьменлівы і тупы – усё, што можна сказаць аб выбаршчыках anno domini 2007. Зараз я хацеў бы зьмясьціць кароткае вызнаньне пачуцьцяў, якія шкрабуць і нішчаць мяне. Добра ў гэтым хаця б тое, што яшчэ хочацца разьдзіраць шаты...Адно дадам, дзеля яснасьці майго вызнаньня – я не галасаваў за Права і Справядлівасьць.

Я, сын Польскага Народу, карыстаючыся гасьціннасьцю парталу konserwatyzm.pl дэклярую, што заўжды акрэсьліваў сябе як прыхільніка нацыянальнай ідэі, але, пасьля пэўнага прасьвятленьня, альбо выбуху агіды, мне штораз больш далёка да нацыянальнай дэмакрацыі. Ад самой думкі аб якім-кольвек выбары, што робіць люд, мяне пачынае круціць. Нацыяналізм так, дэмакрацыя – не. Прынамсі не такая.

чытаць далей

Тэстамэнт (Litwa № 23/2007)

Admin — Tue, 25 Dec 2007 20:15:18 +0000

Дунін-Марцінкевіч ніколі сябе беларусам не называў. Любы чалавек з ягоных знаёмых, уключаючы яго самога, менскага паліцмайстра або агента ІІІ аддз., назваў бы яго літвінам, а калі б запыталіся “якой нацыі”, адказалі б – “польскай”. Гэта ВЕЛЬМІ ДАЛЁКА ад Дзімы Калдуна, і ад Сярогі Гомельскага, ад Чаргінца, Мясніковіча, Кс. Сітнік, І.Афанасьевай, Хацона этц. Запісваючы яго пасмяротна ў беларусы, зважаючы яшчэ і на расклееныя па ўсёй згаданай тэрыторыі плакаты “ЗА”, нацыяналісты проста бессаромна фальсіфікуюць ягоную волю. Тое самае – з Каліноўскім і тясячамі іншых імёнаў. Нават пра Багушэвіча мы не маем сведчанняў, што ён лічыў сябе беларусам. Прамова ад імя Мацея Бурачка – гэта прамова ад імя літаратурнага персанажа. Я таксама часам пішу ад імені Простага Шчырага Люцца, на “трасяначцы зь дзімінуціўчычкамі”, але гэта не значыць, што такой ёсць мая ўнутраная самаідэнтыфікацыя. Назваць Каліноўскага або Дуніна-М.арцінкевіча беларусам – значыць: падрабіць тэстамэнт. Магчыма, ва ўсіх іншых цывілізацыях, апроч лацінскай, гэта не лічыцца злачынствам, але ў нас, лацінянаў, дакладнае выкананне тэстамэнта, волі нябожчыка – адзін з падмуркаў цывілізацыі. Рызыкну сказаць, што менавіта ў гэтым – крыніца нашай моцы.
чытаць далей

Padarožnyja zaciemki (Litwa № 22/2007)

Admin — Thu, 20 Dec 2007 23:16:12 +0000

Pierabaviùšysia z paru dzion na Vaśkaje1 votčynie-Biełastoččynie, paśpieùšy jościu dapiać kolkich unioskaù 2: Pierš na pierš začysnaje dajmo ź ludzkaja pieknaści: najuściešniejšaja rasavaja chol 3 a hłuzdnaść na tvarach navat vymoùnych prastečaù, zyčlivaść a vietłaść, imknieńnie jaksia dapamahčy navat nia majučy zhody na padstavovych postaniach, navat nasupierak prostym abaviazkam, pryjaznaść ad što ludziny: nia vyčuù ahresyji navat z boku kunpanijaù maładziukoù votpliùnaj udačy... jak apisuvaù Dubaviec (mabyć) u Našaj Nivie dajma z kuncertaù u Polščy ci špacyraù dzieś u Eùropia – stałaje vyčućcio niastačy čahaś nieadymna zvykłaha, niastačy da navat niaùtulnaści – niastačy ahresyji!

Paraùnańnie nie na karyść Mieńsku a pahatoù Vitapsku ci jakojeś zapluhaùlenaj Voršy abo NavaPołacaku:
чытаць далей

Ці магчыма літвінаў і беларусцаў вучыць па адных і тых жа падручніках гісторыі? (Litwa № 22/2007)

Admin — Thu, 20 Dec 2007 20:33:45 +0000

Толькі некалькі знакавых гістарычных падзей, у якіх гістарычная міфалогія двух народаў, (што спрадвеку жывуць побач, шчыльна пераплеценыя паміж сабой, як армяне і азербайджанцы, або яўрэі і арабы) разыходзіцца настолькі істотна, што пра выпрацоўку агульнай візіі казаць немагчыма, і таму даводзіцца або наўпрост хлусіць, або замоўчваць факты.
чытаць далей

Юрыдычныя падставы рэстаўрацыі ВКЛ (Litwa № 21/2007)

Admin — Wed, 12 Dec 2007 00:53:01 +0000

У ГІСТАРЫЯГРАФІІ РЭСПУБЛІКІ БЕЛАРУСЬ не было глыбокіх апрацаваньняў датычна юрыдычных аспэктаў ліквідацыі і адпаведна мажлівай рэстаўрацыі Вялікага Княства Літоўскага. Вынікае гэта з факту, што дадзеная тэма ўяўляецца дасьледчыкам пазбаўленай практычнага дастасаваньня і адпаведна немэтазгоднай да распрацоўкі. Прымаецца за аксіёму сьцьверджаньне, што ВКЛ аднавіць немажліва, а таму і няма сэнсу глыбока разважаць менавіта над юрыдычнымі аспэктамі яго ўпадку і магчымасьцямі аднаўленьня. У той жа момант шмат гаворыцца і пішацца аб іншых: палітычных, вайсковых, культурных аспэктах упадку. Аўтару дадзеная прапорцыя падаецца несправядлівай, бо незалежна ад адказу на пытаньне "Ці можна адрадзіць ВКЛ?", належыць глыбока прааналізаваць усе аспэкты яго ўпадку, а перад усім юрыдычныя, бо толькі яны грунтуюцца ў сваёй абсалютнай большасьці на дакумэнтах, што робіць такое апрацаваньне непараўнальна больш годным даверу, чым найверагоднейшая палітычная вэрсія.
чытаць далей

Kontarrevolucyja ŭ Chile (Litwa № 20/2005)

Admin — Thu, 06 Dec 2007 10:29:53 +0000

Kontarrevolucyja ŭ Chile - albo czym byŭ u istocie "zamach stanu" generala Pinocheta (zakanczeńnie)

PREZYDENT ADKINUŬ ŽADAŃNIE SASTUPLEŃNIA i padniaŭ decyzyju ab dakanańniu pierawarotu, majuczaha na mecie zdabyćcio paŭni ulady, wymardawannie praciŭnikaŭ i uprawodžannie "realnaha socyjalizmu". Da hetaha celu služyć mieli napływajuczy da Chile z cełaha świeta awanturniki pakroju Ernesta Che Guewary, bajawiki MIRu, GAPu, a takiž uzbrojenyja ŭ pieramyczanuju zbroju prychilniki Allende, Pierawarot byŭ planawany na drień XIX (19 wierasnia), jednak prezydent nie zdužaŭ jaho prawieści.
чытаць далей

Kontarrevolucyja ŭ Chile (Litwa № 19/2004)

Admin — Wed, 28 Nov 2007 20:59:06 +0000

Kontarrevolucyja ŭ Chile - albo czym byŭ u istocie "zamach stanu" generala Pinocheta

August Jozef Ramon Pinochet Ugarte naradziŭ sia dnia XXV (25) listopada MCMXV (1925) roku ŭ Valparaiso. Ad rańniaj małodości jaho celem była karjera vajskova. U roku MCMXXXVI (1936) skońčyŭ Škołu vajennu Chilijskich Sił Zbrojnych, atrymlivajučy stupień padparučnika.
чытаць далей

Хто хоча памерці за дэмалібэралізм? (Litwa № 17-18/2003)

Admin — Tue, 20 Nov 2007 21:01:30 +0000

Тэрорыстычны акт з 11 верасьня 2001 р. на World Trade Center многімі азначаўся за пачатак новай фазы конфлікту двох цывілізацый. Нягледзячы на правідловасьць падобнага сьцьверджаньня, паўстае дылемат: аб якія менавіта цывілізацыі ідзецца? Гісторыкі ў большасьці сыходзяцца ў тым, што ў падвалінах кожнае цывілізацыі знаходзіцца рэлігія. 3 аднаго боку тады маем ісламскую цывілізацыю, на другім жа..., чы запраўды гэта ёсьць цывілізацыяй хрысьціянскай? Калі б ісламскія тэрорысты ўважалі за свайго галоўнага непрыяцеля хрысьціянства, праўда-падобна, што кіруемыя імі самалёты ўдарылі б у Базыліку Сьв. Пятра. Вежавец1 WTC у Новым Ёрку зьяўляецца скарэй сымболем дэмалібэральнае культуры ніж хрысьціянскае.
чытаць далей

Фэўдальная Рэконквіста (Litwa № 16/2002)

Admin — Tue, 13 Nov 2007 18:57:44 +0000

Вось ужо 200 рокаў, як мы жывем у варункох рэвалюцыі. I гэта не перабольшваньне, то радыкальна, а то паступова касуюцца падваліны традыцыйнага грамадзтва. Досыць зірнуць на мапу Эўропы: дзе сёньня Аўстра-Вугорская манархія, дзе Папеская Дзяржава, і дзе нарэшце Вялікае Княства із Рэччупаспалітай? Традыцыйныя сацыяльныя інстытуты, гэткія як станы, касьцел і прафэсыйныя карпарацыі ані граюць значнай ролі. Яшчэ большы прагрэс пачыніла рэвалюцыя ў галіне маральнай: інстытут сям'і на мяжы заняпаду, амаль паўсюдна легалізаванае забіцьцё ненароджаных, на кану эўтаназыя й гомасэксуальныя шлюбы. Якім яшчэ станеся сьвет? Нарэшце прысьпеў час даць на гэта адказ. I гэты адказ мусіць быць традыцыйным - Фэўдальная Рэконквіста! Фэўдальная, бо мы ўважаем сярэднявечча эпохай перамогі духу, рэконквіста - з лацінскай праз гішпанскую reconquista - знача адваяваньне,вяртаньне належнага.

Фэўдалізм, гэта не натуральная гаспадарка, як цьвердзяць нам камуністычныя й лібэральныя эканамісты. Фэўдалізм гэта перад усім каштоўнасьці, якія большыыя за мэталь: Бог, Гонар, Айчына! Хто сёньня шчэ памятае гэткіх паняткаў? Ці не прысьпеў час распачаць тую духовую барацьбу, каб увесь сьвет, а разам і наша Айчына не апынуліся аднаго дня ў пекле. Для яснасьці паняткаў можна назваць наш рух фэўдальнай контаррэвалюцыяй, бо каб спыніць нейкае дзеяньне патрэбнае супрацьдзеяньне: на рэфармацыю - контаррэфармацыя, адпаведна на рэвалюцыю - контаррэвалюцыя. Але наша контаррэвалюцыя не буржуазная, яна нават антыбуржуазная. Як сацыялізм, гэтак і капіталізм чужародныя нашаму разуменьню. Гэтыя паняткі -два бакі аднаго мэдалю, імя якому матэрыялізм. Наша контаррэвалюцыя дзеяньне скрозь духовае, яно мяркуе беспасярэдняю рэалізацыю Божай Волі.

чытаць далей

Неабходнасьць кіруючага пласту для дзяржавы. Ганс Ф.К.Гюнтэр

Admin — Tue, 06 Nov 2007 20:51:41 +0000

Прадмова.

Ганс Фрыдрых Карл Гюнтэр нарадзіўся 16 лютага 1891 года ў нямецкім Фрэйбурзе. Пасьля сканчэньня ўнівэрсітэту і абароны дысэртацыі пайшоў на Першую сусьветную вайну дабраахвотнікам у санітары. У 1922 годзе скончыў кнігу "Расалёгія нямецкага народу", якая сталася сапраўдным бэстсэлерам і вытрымала дзясяткі перавыданьняў. Ганс Гюнтэр лічыцца галоўным расолягам часоў Вэймарскай Рэспублікі і Трэцяга Райху. Аднак, нягледзячы на зьнешнюю прыхільнасьць да навукоўца з боку нацыянал-сацыялістаў, паміж ім і кіраўніцтвам Нямеччыны ўзьнікае напружанасьць. Прычына - у вульгарным нацыяналістычным тлумачэньні NSDAP некаторых тэорый Ганса Гюнтэра. Пасьля Другой сусьветнай вайны навукоўцу не высоўвалася аніякіх абвінавачваньняў, але ён незаконна правёў тры гады ў французкім канцлягеры. Ганс Гюнтэр працягвае актыўную навуковую і выдавецкую дзейнасьць, ягоныя працы атрымліваюць міжнароднае прызнаньне. Ён памёр у родным Фрэйбурзе 25 верасьня 1968 года.

Для сучаснай Беларусі вялікую цікавасьць і практычную каштоўнасьць уяўляюць працы Ганса Гюнтэра наконт зьяўленьня і выхаваньня арыстакратыі. Па ягоным перакананьні эфэктыўна кіраваць дзяржавай могуць толькі тыя людзі, якія нарадзіліся для гэтай высокай і адказнай задачы. Прыводзім урывак зь ягонае кнігі "Спадчыннасьць і асяродзьдзе", чацьвертае выданьне якой выйшла ў сьвет у 1967 годзе.

Неабходнасьць кіруючага пласту для дзяржавы

Той, хто загаворыць сёньня ў Эўропе аб кіруючым пласьце, пласьце кіраўнікоў і здольных кіраваць родаў, г.зн. ня толькі аб абмежаванай часам групе кіраўнікоў, сустрэне неразуменьне і нават ганьбаваньне ва ўсіх саслоўях. Гэта тлумачыцца тым, што нашае заходняе мысьленьне пасьля 1789 году адмовілася ад высакародных поглядаў ранейшых часоў. Я наўмысна не кажу "арыстакратычных", каб гэтаму слову не надавалі саслоўны сэнс і ня зьвязвалі яго толькі з гістарычнай шляхтай. Я разумею пад "высакароднымі" ўсё гледжаньні, якія робяць упор на спадчыннай, "Прыроджанай" сутнасьці чалавека, а не на тым, што ён можа набыць, г.зн. не на багацьці, ведах, рангах і тытулах. Пры гэтым паказваецца ідэал для адбору: таленавіты, высакародны і прыгожы чалавек. Высакародны спосаб мысьленьня несумяшчальны з "індывідуалізмам", які разглядае асобнага індывіда як самамэту. Перад чалавекам ставіцца задача, каб ён увасобіў у сваім уласным жыцьці ўсе каштоўнасьці і з дапамогай правільнага выбару шлюбнай пары па магчымасьці перадаў іх сваім нашчадкам.
чытаць далей

Палова веку без вайны (Казімір Ягелончык)

Admin — Wed, 31 Oct 2007 00:23:20 +0000

Rex fit, dux nascitur (Каралём становішся, князем нараджаешся)

Паўстагоддзе, калі ў Вялікім княстве Літоўскім не было вайны, гэта час княжання Казіміра Ягелончыка з 1440 г. па 1492 г. Унікальны і непаўторны выпадак у гісторыі нашай краіны. Але не толькі з гэтай нагоды варта ўспомніць гэтага вялікага князя. У 2007 г. спаўняецца некалькі юбілейных дат, звязаных з яго жыццём і дзейнасцю.
чытаць далей

Дзяды 2007

Admin — Sun, 28 Oct 2007 22:31:30 +0000

У традыцыйным мэмарыяльным шэсьці на Дзяды, якое арганізавала 28 кастрычніка КХП-БНФ, брала ўдзел Ліга Манархічная ВКЛ пад сваймі штандарамі. Шэсьце пачалася ад гадзіньнікавага заводу, прайшло цераз праспэкт Скарыны, вуліцу Каліноўскага і скончылася мітынгам у народным мэмарыяле ва ўрочышчы Курапаты, дзе камуністы ў 30-я годы ХХ ст. расстралялі і пахавалі дзясяткі тысячаў беларусаў. Разам з патрыётамі Бацькаўшчыны вялікалітоўскія манархістыя ўшанавалі памяць суайчыньнікаў, забітых акупацыйным рэжымам.

Удзел манархістаў выклікаў вялікую цікавасьць з боку іншых удзельнікаў акцыі: людзі падыходзілі, пыталі аб манархічным руху, з задавальненьнем бралі газэту "Litwa".

чытаць далей

Што такое дзяржава, калі не сувэрэн? (Марока)

Admin — Tue, 16 Oct 2007 20:36:22 +0100

КЛІФАРД ГІРЦ. (Clifford Geertz, нар. у 1926) – сусьветна вядомы сацыёляг і культурны антраполяг.
чытаць далей

Апошнія паведамленьні

Русским о белорусах

Наш нардычны манархізм

555 год падзеньню Канстантынопаля

Манархія і гішпанскі шлях да правапераемства.

Манарха-фашызм і Беларусь

Прэзэнтацыя працаў доктара дэ Алівэйры

Прэзэнтацыя 28 сакавіка

Канстытуцыі сучасных манархіяў

Усяслаў Брачыславіч, князь Полацкі. Г. Семянчук

Арыстакратызм і яго ворагі. А. Елісееў.

Кароль-пакутнік Людовік XVI

Царскасьць. Юліюс Эвола.

Восстание против современного мира. Глава 2. Царственность.

Vox populi (Litwa № 23/2007)

Тэстамэнт (Litwa № 23/2007)

Padarožnyja zaciemki (Litwa № 22/2007)

Ці магчыма літвінаў і беларусцаў вучыць па адных і тых жа падручніках гісторыі? (Litwa № 22/2007)

Юрыдычныя падставы рэстаўрацыі ВКЛ (Litwa № 21/2007)

Kontarrevolucyja ŭ Chile (Litwa № 20/2005)

Kontarrevolucyja ŭ Chile - albo czym byŭ u istocie "zamach stanu" generala Pinocheta (zakanczeńnie)

Kontarrevolucyja ŭ Chile (Litwa № 19/2004)

Kontarrevolucyja ŭ Chile - albo czym byŭ u istocie "zamach stanu" generala Pinocheta

Хто хоча памерці за дэмалібэралізм? (Litwa № 17-18/2003)

Фэўдальная Рэконквіста (Litwa № 16/2002)

Неабходнасьць кіруючага пласту для дзяржавы. Ганс Ф.К.Гюнтэр

Прадмова.

Неабходнасьць кіруючага пласту для дзяржавы

Палова веку без вайны (Казімір Ягелончык)

Rex fit, dux nascitur (Каралём становішся, князем нараджаешся)

Дзяды 2007

Што такое дзяржава, калі не сувэрэн? (Марока)

КЛІФАРД ГІРЦ. (Clifford Geertz, нар. у 1926) – сусьветна вядомы сацыёляг і культурны антраполяг.

Восстание против современного мира.
Глава 2. Царственность.