Найзаможныя манархі сьвету (2008 год)
Да сваіх 80-ці гадоў тайскаму манарху атрымалася нажыць багацьцяў на 35 млрд. даляраў ды пакінуць астатніх венканосных асобаў далёка ззаду. Сукупны памер багацьцяў 15 самых заможных манархаў сьвету ўзрос і склаў 131 млрд. даляраў супраць 95 млрд. даляраў летась.
Найбагацейшы манарх у сьвеце нарадзіўся ў ЗША, а адукацыю атрымаў у Швайцарыі. Цікава, што яшчэ летась Рама IX займаў у аналягічным рэйтынгу толькі сьціплае пятае месца. Па вэрсіі таго ж Forbes, тады яно складала 5 млрд. даляраў. Аднак, дзякуючы ўдалым інвэстыцыям у нерухомасьць і, як піша выданьне, «большай празрыстасьці» яго кампаніі Crown Property Holding яму атрымалася вырвацца ў лідэры.
«Срэбра» у сьпісе найбагацейшых манархаў дасталася шэйху Халіфе бэн Заід Аль Нахаяну з Аб'яднаных Арабскіх Эміратаў з памерам у 23 млрд. даляраў. У леташнім рэйтынгу ён таксама займаў другое месца з памерам у 21 млрд. даляраў. Галоўнай крыніцай яго прыбыткаў зьяўляецца, зразумела, экспарт нафты й нафтапрадуктаў. За ім на ганаровым трэцім месцы разьмясціўся кароль Саўдаўскай Арабіі Абдулла ібн Абдэль Азіз Аль Саўд з 21 млрд. даляраў. У параўнаньні зь мінулым годам яго пазыцыя ў рэйтынгу не зьмянілася, а вось памер багацьцяў павялічыўся на 2 млрд. даляраў. Акрамя прыбыткаў ад экспарту нафты яго вялікасьць займаецца прыбытковым бізнэсам па гадоўлі дарагіх парод коней.
Манархія і гішпанскі шлях да правапераемства.
Испания – это, пожалуй, единственная из числа европейских стран с прерванной монархической традицией, где в последние десятилетия монархия была восстановлена, причем процесс этот прошел очень успешно. Монархия сыграла здесь решающую роль в консолидации новой политической системы, которая пришла на смену франкистскому режиму. В специфических испанских условиях были проиграны и решены многие проблемы, которые находятся сейчас в центре внимания представителей российского монархического движения. Собственно говоря, испанский опыт продемонстрировал механизм восстановления монархии в стране, Королевский Дом которой находился в изгнании, а население было безразлично к этой проблеме. И еще одна сторона опыта Испании, интересная для нас – типы, разновидности монархий, которыми богата история этой страны. Иными словами, опыт Испании полезен для нас как в теоретическом, так и в практическом плане.
Kontarrevolucyja ŭ Chile (Litwa № 20/2005)
Kontarrevolucyja ŭ Chile - albo czym byŭ u istocie "zamach stanu" generala Pinocheta (zakanczeńnie)
PREZYDENT ADKINUŬ ŽADAŃNIE SASTUPLEŃNIA i padniaŭ decyzyju ab dakanańniu pierawarotu, majuczaha na mecie zdabyćcio paŭni ulady, wymardawannie praciŭnikaŭ i uprawodžannie "realnaha socyjalizmu". Da hetaha celu služyć mieli napływajuczy da Chile z cełaha świeta awanturniki pakroju Ernesta Che Guewary, bajawiki MIRu, GAPu, a takiž uzbrojenyja ŭ pieramyczanuju zbroju prychilniki Allende, Pierawarot byŭ planawany na drień XIX (19 wierasnia), jednak prezydent nie zdužaŭ jaho prawieści.
Na paczatku wieraśnia Allende pryznaŭ, iž muki u kraju starczy maksymum na czatyry dni. Jednaczasna inflacyja siahnuła 750% u rok (albo 2,5% u dzień!). Sytuacyja stała sia jaszcze horsza - u treciuju racznicu pieraniaćcia ŭlady praz ugrupawańnie Allende, Jednasć Naradowu, prezydent zaklikaŭ lud pracujuczy da najwialikszaj pilnaści — nad krajam wisieła widma zmowy. Kilka dni paźniej Kongres - adnosna braku jakojkolwiek woli parazumieńnia ze starany ŭładaŭ - pazbawiŭ formalna Allende stanawiska i pierakazaŭ poŭniu ŭłady wykanaŭczaj wojsku, lotnictwu, marynarcy i karabinieram.
IX (9) wieraśnia MCMLXXIII (1973) roku dawodca floty, admirał Jozef Toribo Merino wyslaŭ notatku da Augusta Pinocheta i Gustawa Leigha, haloŭnadawodziaczaha lotnictwa. Woś jaje źmiest: „Gustawie, Auguscie: Ruczaju sia słowam honaru, iž dniom D budzie jedanaccaty, a hadzinaj H - 06:00. Jeśli nie zdalejecie wykanać zadańnia usiutkimi siłami, katorymi dawodzicie u Santiago, dajcie znac na adwarocie.
Што такое дзяржава, калі не сувэрэн? (Марока)
КЛІФАРД ГІРЦ. (Clifford Geertz, нар. у 1926) – сусьветна вядомы сацыёляг і культурны антраполяг.
Кліфард Гірц
Манархія ва Ўкраіне (лекі ад спакусы)
Лекарство от соблазна
Как монархия согласуется с демократической доктриной в современном мире.
В случае с ограниченными монархиями, которых в Европе большинство – монархия - синоним демократии. То есть эти государства являются эталонными демократиями. В Европе это: Норвегия, Швеция, Дания, Нидерланды, Бельгия, Люксембург, Соединенное Королевство (Великобритания), Испания, Андорра. В случае с абсолютными монархиями, которых в современной Европе всего три, это в наше время чрезвычайно малые в территориальном смысле государства (Ватикан, Лихтенштейн, Монако). Другая форма государственного устройства кроме абсолютной монархии может просто привести к их ликвидации.
Большинство из республик не имеет ничего общего с демократией. Их можно поделить на два типа. Первый – это диктатура, второй - анархо-нигилистическая форма государственного устройства, с условной видимостью государственного присутствия. И первый, и второй тип республики приводит к беззаконию, а второй еще и к политическому хаосу. Это основа исторической бессмысленности самого существования подобных государственных образований. Сравните, например, Швецию и скажем, современную Италию, я даже не предлагаю сравнить с какой то Венесуэлой или Северной Кореей.
Выгнаньне і вяртаньне цара Сімяона
Япіскап Іларыён начапіў на нос драцяныя акуляры, пасьлінявіў палец і пачаў:— Мне пашчасьціла быць сьведкам усялякіх падзей з жыцьця цара Сімяона II. Я вучыўся ў сэмінарыі, калі 16 чэрвеня 1937 году цар прыйшоў на сьвет. Быў пагодны, цёплы дзень. Раным-рана ў мой пакой уляцеў калега-студэнт і крыкнуў, што нарадзіўся насьледнік і мы мусім бегчы да палацу.
Па вуліцах з усіх бакоў беглі людзі, на крамах вывешвалі сьцягі, замыкалі крамы, завешвалі вітрыны… Перад палацам было поўна народу. Тысячы людзей. Усе сьпявалі нацыянальны гімн — песьню, якую Іван Вазаў напісаў у гонар першага цара Баўгарыі Сімяона I, што зваўся Вялікім і правіў больш як тысячу гадоў таму. Гэта народ даў насьледніку трону імя Сімяон!
Урачыстасьці цягнуліся некалькі дзён. З усёй краіны ехалі людзі з падарункамі. Яны везьлі ягнятаў, коз, цялятаў і ахвяравалі іх царскаму двару. Жывёлы былі адмыслова ўпрыгожаныя.
Ва ўсіх школах вучням у канцы году павысілі адзнакі на бал. Тыя, што мелі двойку і павінны былі застацца на другі год, пераходзілі ў наступную клясу. Усё гэта рабілася з ласкі шчасьлівага бацькі — цара Барыса III. Народ вельмі любіў насьледніка трону і пяшчотна называў яго “Сімяонка”. Да сёньня шмат хто яго так называе. Тысячы дзяцей, што нарадзіліся ў той час, атрымалі гэтае імя — бацькі атрымлівалі за гэта ўзнагароду ад палацу або царквы.
Царэвіча пахрысьцілі вадой, якую прывезьлі на самалёце з ракі Ярдан. Урачыстую цырымонію спраўляў найстарэйшы япіскап, мітрапаліт Варненскі Сімяон. Другі япіскап праводзіў таемства мірапамазаньня, а мітрапаліт Сафійскі Барыс зрабіў першае пастрыжэньне.
Царэвіч Сімяон
Эфэктыўная манархія. Р.Злотнікаў.
Яшчэ зусім нядаўна я сам пры слове "манархія" пагардліва крывіў вусны. Манархія здавалася мне ўсяго толькі перажыткам мінулага. Слава Богу, зжытым і адкінутым (хоць у гэтым пашанцавала…). А людзі, якія ў сучаснай Расеі сур'ёзна ставяцца да манархіі, здаваліся мне альбо ненармальнымі, альбо… блазнамі. Нешта накшталт пасталеўшых, але так і не паразумнеўшых дзетак.
Але аднойчы мне на вочы трапіўся даведнік з рэйтынгам ААН па якасьці й працягласьці жыцьця. Даведнік быў стары, пацёрты, але я выявіў, што сем краін зь першае дзясяткі кімсьці падрэсьленыя. Мяне зацікавіла пытаньне - а па якім крытэры? Празь некалькі дзён разважаньняў і супастаўленьняў я прыйшоў да высновы, што з аднаго боку, аб'ядноўваць гэтыя пазначаныя краіны, а зь іншага, адрозьніваць іх ад астатніх трох зь першае дзясяткі, можа толькі адзін парамэтар - усе яны былі манархіямі… Сем зь дзесяці! Вось гэта адсталасьць і гульня! Адразу я неяк і не паверыў. Я спрабаваў растлумачыць гэта выпадковасьцяй. Пазьней падумаў, што ўсе гэтыя краіны ў першую чаргу зьяўляюцца дэмакратыямі. І манархія тамака - усяго толькі традыцыя, якая ня мае ніякага практычнага значэньня. Няўжо можна лічыць Канаду манархічнай дзяржавай? Бо дзе яна, і дзе брытанская каралева?! Але пытаньне мяне “зачапіла”.
Все монархии мира
Король Бахрейна Хамад II бен Иса аль-Халифа обучался военному делу в США и Великобритании и так пропитался демократическими идеями, что ограничил свою власть конституцией
Государственный строй -- конституционная монархия.
Правящий монарх
Его величество король Бахрейна Хамад II бен Иса аль-Халифа.
Шейх Хамад родился в Аль-Рифе (Бахрейн) 28 января 1950 года. Его отец шейх Иса бен Салман аль-Халифа правил Бахрейном с 1961 по 2002 год. Начальное образование шейх Хамад получил во дворце. По окончании дворцовой школы в июне 1964 года был объявлен наследником престола. После этого отправился в Кембридж (Англия) изучать английский язык. После трех лет в Кембридже шейх Хамад ненадолго вернулся на родину, после чего вновь отправился в Великобританию и в течение года обучался в военном училище в Олдершоте (графство Гемпшир).
Полученное военное образование он применил по возвращении в Бахрейн -- ему было доверено создание Сил обороны страны в связи с предстоящим в 1971 году выводом британских войск из стран Персидского залива. Наследник престола прошел еще один курс военного обучения -- в Военно-командном училище армии США в Форт-Ливенворте (штат Канзас) -- и после обретения Бахрейном независимости в 1971 году стал первым министром обороны страны. Занимаясь строительством национальных вооруженных сил, он продолжал свое образование в военно-учебных заведениях Великобритании и США.
Будучи наследным принцем, шейх Хамад занимал многочисленные должности в государственных и общественных организациях, но вооруженные силы всегда были его главной страстью. 14 февраля 2002 года после скоропостижной смерти отца шейх Хамад был провозглашен эмиром Бахрейна. Взошедший на престол шейх объявил в стране конституционную монархию вместо абсолютной и принял титул короля.
Княства Мінэрва - ВКЛ у мініяцюры
Усё пачалося з амэрыканскага грамадзяніна Майка Олівэра (Michael Oliver). Гэты чалавек - выбітны бізнэсовец, лібэртарыянец і палітычны дзеяч. Па нацыянальнасьці - жыд, нарадзіўся ў 1928 годзе ў Літве - дзе менавіта, зьвестак не знайшоў. У кожным разе - ён зьяўляецца нашчадкам Вялікага Княства Літоўскага. Ён правёў 4 гады у нямецкім канцлягеры, потым яшчэ 2 гады - у амэрыканскім лягеры для перамешчаных асобаў. Пераехаў у 1947 годзе ў ЗША. Скончыў інстытут і служыў у паветраных войсках падчас вайны ў Карэі. Пасьля службы працаваў інжынерам па распрацоўцы радараў, кансультаваў NASA. Потым заняўся нерухомасьцю, пераехаў у Лас-Вэгас. Справы ішлі добра, ён стаўся мільянэрам. Майк ужо тады быў апантаным лібэртарыянцам, якога напружвае дзяржаўны кантроль і абмежаваньні. У яго ўзьнікла ідэя стварэньня новай дзяржавы для сапраўды свабодных людзей, з новай канстытуцыяй і адкрытай эканомікай. Пра гэтую ўтапічную дзяржаву ён напісаў багата артыкулаў у розных выданьнях.
Манархія ў Вугоршчыне
Мяне зацікавіла гісторыя гэтай краіны, гэтага народу. Беларусь магла б пайсьці такім жа шляхам, як і Вугоршчына. Але сталася інакш...
Мінулае
Продкі вугорцаў - мадзьяры - жылі ў стэпах паўднёвага Ўрала. Адтуль 8 плямёнаў перайшлі цераз Украіну на землі цяперашняе Вугоршчыны. Правадыром вугорцаў у то час (IX ст.) быў Альм (Альмаш) і ягоны сын Арпад.
Яшчэ каля 950 года двое мадзьярских ваяводаў прынялі хрысьціянства ў Бізантыі, якая адкрыла сваю духоўную місію ў Вугоршчыне. Але неўзабаве адчуўся ўплыў Рымскае царквы, якая актыўна ўводзіла хрысьціянства нямецкімі рукамі праз Зальцбург.
У 1301 годзе на каралі Андрашы III спыніўся род Арпадавічаў. Цягам двух стагоддзяў на троне Вугоршчыны перабыло шмат дынастыяў:
- Анжуйцы;
- Люксэмбургская дынастыя;
- Гуніяды;
- Ягелончыкі;
- і нарэшце, аўстрыйскія Габсбургі.
У 1526 туркі пры Мохачы нанеслі вугорцам жорсткую паразу, якая сталася фатальнай для краіны, яе цэласьці і незалежнасьці. Аднак пасьля разгрому турак ля Вены войскамі Аўстрыі і Рэчы Паспалітай ў 1683 годзе склаліся перадумовы для сканчэньня турэцкае акупацыі. Пры гэтым Вугоршчына патрапіла пад нямецкі ўплыў праз далучэньне да Аўстрыйскае імпэрыі.
У XVII-XVIII стагоддзях вугорцы неаднаразова ўздымалі паўстаньні супраць аўстрыйскіх Габсбургаў. Гэта змусіла аўстрыйцаў лічыцца з інтарэсамі вугорцаў і не перашкаджаць нацыянальнаму адраджэньню.
У 1848 вугорцы ўзьнялі нацыянальную рэвалюцыю, якая скончылася паразай у 1849 годзе, дзякуючы вайсковаму ўмяшальніцтву Расеі. Тым ня менш, Вугоршчына атрымала дадатковую аўтаномію
Дуалізм